Bilimkurgunun en etkili ve kapsamlı hikayelerinden birinin açılış bölümü olan Frank Herbert'in Dune'unu uyarlamak, kim olursanız olun göz korkutucu bir teklif olacaktır. Ama eğer biri bunu yapacaksa, o kişi, Arrival ve Blade Runner 2049 gibi filmlerle, başka hiç kimsenin yapamadığı kadar büyük bütçeli bilim kurgu üretebileceğini kanıtlayan yönetmen Denis Villeneuve idi. Villeneuve, Dune'u fazlasıyla kendine mal etti, ancak aynı zamanda romanın sayfalarını o kadar anında ikonik bir şekilde hayata geçirdi ki, kaçınılmaz hissettiriyor. Tabii ki Dune budur - Arrakis çöl gezegeninin nasıl göründüğü, Atreides Hanesi üyelerini oraya taşıyan yıldız gemilerinin şekli, canavar Baron Harkonnen'in yükselen silueti, Gom Jabbar'ın iğnesindeki mikroskobik karmaşık ayrıntılar .
1965 romanı gibi, Dune da Atreides Hanesi'ni uzak bir galaktik imparatorun talimatıyla Arrakis'teki baharat toplama operasyonlarının kontrolünü üstlenirken takip eder. Baharat, evrendeki en değerli maddedir ve gezegenin önceki vekilharçları, kötü şöhretli vahşi Harkonnen Hanesi, onu kolay kolay bırakmayacaktır. Film, romanın sadece yarısını kapsıyor, bu da ona Atreidesler, düşmanları ve arkadaşları: Dük Leto (Oscar Isaac), Leydi Jessica (Rebecca Ferguson), Leto'nun "cariyesi" ve gizemli grubun üyesi ile yaşamak ve nefes almak için yer veriyor. Bene Gesserit tarikatı ve Leto'nun oğlu ve varisi Paul (Timothée Chalamet); yanı sıra Gurney Halleck (Josh Brolin), kılıç ustası Duncan Idaho (Jason Momoa), mentat (bir insan bilgisayarı) Thufir Hawat (Stephen McKinley Henderson) dahil olmak üzere evlerinin üyeleri,
Bu muazzam etkileyici topluluk aynı zamanda Chani (Zendaya), Stilgar (Javier Bardem) ve Liet Kynes (Sharon Duncan-Brewster) dahil olmak üzere Arrakis'in birkaç yerlisini; artı Baron Vladimir Harkonnen (Stellan Skarsgård), yeğeni Beast (Dave Bautista) ve mentatları Peter De Vries (David Dastmalchian).
Dune, önemli çalışma süresini (155 dakika) ve ikiye bölme gerçeğini ustaca kullanır. David Lynch'in 1984 versiyonu ve düşük bütçeli 2000 Syfy kanal serisi de dahil olmak üzere önceki uyarlamalardan farklı olarak, seyirci, özellikle Atreides ailesindekiler olmak üzere, oyuncu kadrosunun her bir üyesini tanır; Ferguson ve Chalamet özellikle öne çıksa da, bu gerçek bir topluluk gibi geliyor. Filmin çoğu, Paul'ün görevlerinde babasına eşlik ederken ya da kitaptan özellikle ünlü bir erken sahne olan Bene Gesserit Muhterem Anne Gaius Helen Mohiam (Charlotte Rampling) ile yüzleşirken onun bakış açısından geçiyor. Ancak Atreides Hanesi'nin her iki başkanı da onların birden çok yüzünü görmemiz için yeterli ekran süresine sahip.
Film, bu ikonik karakterlere ustalıkla hayat veriyor. Ancak, Blade Runner 2049'a çok benzer şekilde, görsel bölümde en çok öne çıktığına şüphe yok - yine de bu filmin sessiz, yine de muhteşem manzaralarında neon pembeler ve maviler olmamasına rağmen. Villeneuve bu kez sık sık birlikte çalıştığı Roger Deakins ile çalışmasa da, görüntü yönetmeni Greig Fraser ve yapım tasarımcısı Patrice Vermette tarihteki en olağanüstü ve ilkel bilimkurgu sahnelerinden bazılarını hayata geçirdiler. Dört futbol sahası uzunluğundaki bir kum solucanının etrafındaki kumun dalgalar halinde püskürdüğünü görmek, uygun miktarda huşu ve takdir uyandırır. Aynı şekilde, Paul'ün yatağının başındaki yaldızlı kabartmadan böceksi uzay gemilerine ve yusufçuk benzeri "topterlere" kadar en küçük ayrıntılar titizlikle hazırlanmış görünüyor. seriyi okuyanlar çok iyi bilir. Pratik efektlerle ve gerçek setlerde çok şey yapıldığı açık; Dune ile en basit, küçük ölçekli çekimler için bile tekinsiz VFX kullanan Disney'in Shang-Chi'si arasındaki fark gece ve gündüz.
Hans Zimmer'ın müziği, her sahneyi uzaylı ses enstrümanları ve inleyen vokallerle noktalıyor. Çöl gezegeni ölümcül derecede kavurucu görünüyor; Atreides ve Harkonnen Haneleri arasındaki savaşlar yıkıcıdır. Filmin tamamı rakipsiz bir ölçeğe sahip. Gökdelen büyüklüğündeki gemiler ve binlerce ordu, bunların, ölüm kalım güçlerinin kontrolü için yarışan, galaksiyi kapsayan bir imparatorluğun güçlü fraksiyonları olduğu hissini veriyor. Bir bilimkurgu ineğinin umabileceği her şey ve sonra bazıları.
Tabii ki, Villeneuve uyarlamayla özgürleşti. Romanda kötü bir şekilde deforme olmuş Baron Harkonnen, kitapta sadece etini şamandıra etmek için kullanılan ve yürüyebilmesi için kullanılan "süspansörler" üzerinde bir adamın boyunu tüm deneklerinin üzerinde süzer. Etki, Skarsgård'ın taktığı grotesk protezlerle birleştiğinde son derece büyüleyici. Başka yerlerde, Paul, bazı karakterleri - özellikle Zendaya'nın Chani'sini - filmde romandan daha önce tanıtmaya yarayan geleceğe dair vizyonlar tarafından rahatsız edilir. Dune, tecrübesiz kişilere olayları ayrıntılı olarak açıklamaya çalışmak için çok fazla zaman kaybetmez ve evrendeki terimleri ve özel isimleri terk ederek etrafa fırlatır, bağlam ipuçlarının ve görsel hikaye anlatımının açıklayıcı ağır kaldırmanın çoğunu yapmasına izin verir. O zaman bile,Bölüm İki'de daha büyük bir rol , başarması durumunda).
Eğer varsa, odadaki fil, Dune'un çok tanıdık "beyaz kurtarıcı" kinayesine bel bağlayan neredeyse 60 yıllık bir hikaye olduğu gerçeğidir; Güçlü bir genç beyaz adam olan Paul Atreides, Arrakis'in kahverengi tenli sakinlerinin birçoğu (hepsi olmasa da) tarafından bir mesih ve kehanetin gerçekleşmesi olarak selamlanır. Bu mecazın verdiği belirsiz huzursuzluk, Paul'ün rolünde beyaz olmayan bir aktörün seçilmesiyle hafifletilebilirdi, ancak Chalamet'in kendisinden pek şikayet edemezsiniz. GameSpot da dahil olmak üzere basınla yapılan son röportajlar sırasında Villeneuve, Dune'un daha büyük hikayesini beyaz kurtarıcı kinayelerin çürütülmesi olarak gördüğünü söyledi. Bu, bu bölümde rastlamayabilir, ancak vizyon sahibi yönetmene şüphenin avantajını vermeye ve hikayenin bir sonraki nereye gideceğini görmeye meyilliyim.
Bu laflar, Dune dünyadan çıktığında yorumcular ve eleştirmenler için bol miktarda yem sağlayacak. Ancak dizinin hayranlarının sadece şunu bilmesi gerekiyor: Villeneuve's Dune, bilim kurgunun en ikonik eserlerinden birinin mümkün olan en iyi uyarlaması. Elli yılı aşkın süredir ya da Herbert'in ufuk açıcı romanında ilk sayfayı çevirdiğinizden beri beklediğiniz kişi bu. Yetenekli film yapımcıları ve dudak uçuklatan oyuncu kadrosu bunun hakkını vermiş. Gidip görün de hikayenin geri kalanını anlatabilsinler.
1965 romanı gibi, Dune da Atreides Hanesi'ni uzak bir galaktik imparatorun talimatıyla Arrakis'teki baharat toplama operasyonlarının kontrolünü üstlenirken takip eder. Baharat, evrendeki en değerli maddedir ve gezegenin önceki vekilharçları, kötü şöhretli vahşi Harkonnen Hanesi, onu kolay kolay bırakmayacaktır. Film, romanın sadece yarısını kapsıyor, bu da ona Atreidesler, düşmanları ve arkadaşları: Dük Leto (Oscar Isaac), Leydi Jessica (Rebecca Ferguson), Leto'nun "cariyesi" ve gizemli grubun üyesi ile yaşamak ve nefes almak için yer veriyor. Bene Gesserit tarikatı ve Leto'nun oğlu ve varisi Paul (Timothée Chalamet); yanı sıra Gurney Halleck (Josh Brolin), kılıç ustası Duncan Idaho (Jason Momoa), mentat (bir insan bilgisayarı) Thufir Hawat (Stephen McKinley Henderson) dahil olmak üzere evlerinin üyeleri,
Bu muazzam etkileyici topluluk aynı zamanda Chani (Zendaya), Stilgar (Javier Bardem) ve Liet Kynes (Sharon Duncan-Brewster) dahil olmak üzere Arrakis'in birkaç yerlisini; artı Baron Vladimir Harkonnen (Stellan Skarsgård), yeğeni Beast (Dave Bautista) ve mentatları Peter De Vries (David Dastmalchian).
Dune, önemli çalışma süresini (155 dakika) ve ikiye bölme gerçeğini ustaca kullanır. David Lynch'in 1984 versiyonu ve düşük bütçeli 2000 Syfy kanal serisi de dahil olmak üzere önceki uyarlamalardan farklı olarak, seyirci, özellikle Atreides ailesindekiler olmak üzere, oyuncu kadrosunun her bir üyesini tanır; Ferguson ve Chalamet özellikle öne çıksa da, bu gerçek bir topluluk gibi geliyor. Filmin çoğu, Paul'ün görevlerinde babasına eşlik ederken ya da kitaptan özellikle ünlü bir erken sahne olan Bene Gesserit Muhterem Anne Gaius Helen Mohiam (Charlotte Rampling) ile yüzleşirken onun bakış açısından geçiyor. Ancak Atreides Hanesi'nin her iki başkanı da onların birden çok yüzünü görmemiz için yeterli ekran süresine sahip.
Film, bu ikonik karakterlere ustalıkla hayat veriyor. Ancak, Blade Runner 2049'a çok benzer şekilde, görsel bölümde en çok öne çıktığına şüphe yok - yine de bu filmin sessiz, yine de muhteşem manzaralarında neon pembeler ve maviler olmamasına rağmen. Villeneuve bu kez sık sık birlikte çalıştığı Roger Deakins ile çalışmasa da, görüntü yönetmeni Greig Fraser ve yapım tasarımcısı Patrice Vermette tarihteki en olağanüstü ve ilkel bilimkurgu sahnelerinden bazılarını hayata geçirdiler. Dört futbol sahası uzunluğundaki bir kum solucanının etrafındaki kumun dalgalar halinde püskürdüğünü görmek, uygun miktarda huşu ve takdir uyandırır. Aynı şekilde, Paul'ün yatağının başındaki yaldızlı kabartmadan böceksi uzay gemilerine ve yusufçuk benzeri "topterlere" kadar en küçük ayrıntılar titizlikle hazırlanmış görünüyor. seriyi okuyanlar çok iyi bilir. Pratik efektlerle ve gerçek setlerde çok şey yapıldığı açık; Dune ile en basit, küçük ölçekli çekimler için bile tekinsiz VFX kullanan Disney'in Shang-Chi'si arasındaki fark gece ve gündüz.
Hans Zimmer'ın müziği, her sahneyi uzaylı ses enstrümanları ve inleyen vokallerle noktalıyor. Çöl gezegeni ölümcül derecede kavurucu görünüyor; Atreides ve Harkonnen Haneleri arasındaki savaşlar yıkıcıdır. Filmin tamamı rakipsiz bir ölçeğe sahip. Gökdelen büyüklüğündeki gemiler ve binlerce ordu, bunların, ölüm kalım güçlerinin kontrolü için yarışan, galaksiyi kapsayan bir imparatorluğun güçlü fraksiyonları olduğu hissini veriyor. Bir bilimkurgu ineğinin umabileceği her şey ve sonra bazıları.
Tabii ki, Villeneuve uyarlamayla özgürleşti. Romanda kötü bir şekilde deforme olmuş Baron Harkonnen, kitapta sadece etini şamandıra etmek için kullanılan ve yürüyebilmesi için kullanılan "süspansörler" üzerinde bir adamın boyunu tüm deneklerinin üzerinde süzer. Etki, Skarsgård'ın taktığı grotesk protezlerle birleştiğinde son derece büyüleyici. Başka yerlerde, Paul, bazı karakterleri - özellikle Zendaya'nın Chani'sini - filmde romandan daha önce tanıtmaya yarayan geleceğe dair vizyonlar tarafından rahatsız edilir. Dune, tecrübesiz kişilere olayları ayrıntılı olarak açıklamaya çalışmak için çok fazla zaman kaybetmez ve evrendeki terimleri ve özel isimleri terk ederek etrafa fırlatır, bağlam ipuçlarının ve görsel hikaye anlatımının açıklayıcı ağır kaldırmanın çoğunu yapmasına izin verir. O zaman bile,Bölüm İki'de daha büyük bir rol , başarması durumunda).
Eğer varsa, odadaki fil, Dune'un çok tanıdık "beyaz kurtarıcı" kinayesine bel bağlayan neredeyse 60 yıllık bir hikaye olduğu gerçeğidir; Güçlü bir genç beyaz adam olan Paul Atreides, Arrakis'in kahverengi tenli sakinlerinin birçoğu (hepsi olmasa da) tarafından bir mesih ve kehanetin gerçekleşmesi olarak selamlanır. Bu mecazın verdiği belirsiz huzursuzluk, Paul'ün rolünde beyaz olmayan bir aktörün seçilmesiyle hafifletilebilirdi, ancak Chalamet'in kendisinden pek şikayet edemezsiniz. GameSpot da dahil olmak üzere basınla yapılan son röportajlar sırasında Villeneuve, Dune'un daha büyük hikayesini beyaz kurtarıcı kinayelerin çürütülmesi olarak gördüğünü söyledi. Bu, bu bölümde rastlamayabilir, ancak vizyon sahibi yönetmene şüphenin avantajını vermeye ve hikayenin bir sonraki nereye gideceğini görmeye meyilliyim.
Bu laflar, Dune dünyadan çıktığında yorumcular ve eleştirmenler için bol miktarda yem sağlayacak. Ancak dizinin hayranlarının sadece şunu bilmesi gerekiyor: Villeneuve's Dune, bilim kurgunun en ikonik eserlerinden birinin mümkün olan en iyi uyarlaması. Elli yılı aşkın süredir ya da Herbert'in ufuk açıcı romanında ilk sayfayı çevirdiğinizden beri beklediğiniz kişi bu. Yetenekli film yapımcıları ve dudak uçuklatan oyuncu kadrosu bunun hakkını vermiş. Gidip görün de hikayenin geri kalanını anlatabilsinler.
Moderatörün son düzenlenenleri:
