Benden başka yalnızlık hissi hisseden var mı?

Beyler sizde de var mı bu yalnızlık hissi sanki kimse yokmuş gibi sevgi ihtiyacı? Bu histen nasıl kurtulunur tavsiyesi olan var mı?

sevgili yap birbirinize değer verin

yakınlarını sev sevil sevdiklerine vakit ayır kuzen olur kardeş olur aile olur sevgili olur

oyun oynayarak

yok şükür yalnız kalma ailenin yanında mutlu ol

Göz yorucu olduğundan ve okuması sıkıcılaştığından arada boşluk bırakıyorum.
Çevrende insanlar olsa bile aynı hissi yaşamaya devam edebilirsin. Eskiden beri ben böyle bir durum içerisindeyim öncelikle uzun bir yazı olabilir veya kısa bilemiyorum okuyup okumamak senin tercihin seninle aynı şeyleri hisseden birisi olaraktan bunları yazıyorum.
Ben çekingen birisiyim yani eskiye göre biraz ilerleme kaydetsem de oldukça kötüyüm bu konuda. İnsanlarla iletişimde zorlanıyorum çekiniyorum.
Ben 5.sınıfa gidene kadar böyle bir sorunum yoktu yavaş yavaş o zaman başladı benim anne ve babam ben 3 yaşındayken ayrıldı bu yüzden annemle yaşıyordum aynı zamanda anneannem ve dedem ile birlikte 1 2 kuzenimle yakındım konum olarak ah tabi ki normalde de oldukça yakın olduğum insanlar yalnızlığımı onca zaman onlar sayesinde belki kapatmış olabilirim diyorum bazen.

O zamanlar küçüklüğümden mahalle arkadaşım vardı 5 senedir arkadaş olduğum birisi şu an öyle iletişimim yok ama küçüklüğümün en güzel arkadaşlarından birisiydi. Adaşım Ege, Fazıl, Alperen, Gökdeniz bu saydıklarım o zamanlar sahip olduğum yalnızlığımı bana unutturan insanlardı aslında onlarlayken şu an hissettiğim bu hisleri hissetmiyordum.
Bunun nasıl farkındasın dersen yıllar boyunca bu düşüncelere boğulduğum oldu hemde çokça...

Annem evlendi bu saydığım tüm herkesten uzaklaştım o zamanlar başladı bu hissettiklerim yeri doldurulamayan yalnızlık arkadaş edindim 6.sınıfta yakın diyebileceğim 2 kişi bir sonra ki sene okuldan gittiler tabi o zaman sosyal medyadan ne anlarız iletişimimiz kesildi aramız açıldı 7.sınıfta ve 8.sınıfta farklı insanlarla arkadaşlık kurdum 2 arkadaşımla oldukça yakındık ama konuşabileceğimiz bir yer yoktu onlarla da lisede aramız açıldı.

Bunları söylüyorum diye arkadaşım yok diye algılanmasın okulda beni tanımayan insan yaşıtlarım arasında yoktu okulun yaramaz kabadayı çocuklarıyla bile anlaşırdım ama kendimi açabileceğim güvenebileceğim dostlardan bahsettim.
Yani işin kısacası çokça arkadaşımda vardı ama bu his değişmedi alıştım dediğim ne varsa elimden kayıp gitti sanırım en çok babası okula gelen çocukları kıskandığımda bu his yoğunlaşıyordu.

Benim sevdiğim bir kız vardı lisede ona denk geldim tekrardan yakın arkadaş olduk şimdi aşıksın şeysin muhabbeti olmasın seviyordum elbette ama kendim görünüşüm dolayısıyla imkansız olduğunu düşünüyordum biliyordum en azından o zaman öyle düşünüyordum. Ben bu histen o kızlayken kurtuldum 3 sene daha geçti ardından şu anda.
Burada belirtebilirim ki ben bu boşluktan arkadaşlarım sayesinde kurtulamadım hani az ve öz dostunuz olsun derler ya bu söz yorumlanır iyice ama ben bunun söylenme sebebinin belki de o öz arkadaşların sayesinde bu hisle karşılaşmayabilirdim diye düşünüyorum çünkü o kız gülsün diye konuştuğu çocuk olduğunda yardım ettim belki buna aptallık denilebilir bilmiyorum ama benim için mutlu olması yeterdi.
Ben o mutlu oldu diye mi mutluydum o var diye mi yoksa iyilik yaptığım için mi bilmiyorum.
Yani bir nevi abilik yapmışta olabilirim.

Ben aile nedir bilmem küçüklüğümden bile hatırlayamıyorum yani annem evlendiğinde sorun etmedim ama aileyle de ısınamıyordum ne anlarım aile olmaktan evde olsam da dışarıda olsam da hep huzursuzdum bir boşluk vardı.

Bu boşluklar sadece bunlarla kalmıyor insanların birçoğu kendisini tanırken ben tanıyamıyordum herkesin iyi olduğu birşey varken benim var mıydı bu kendimi arayış sürecine de girdim arkadaşlarımın övdüğü konular vardı yapamadıkları ama ben bu söylenenlere rağmen kendimi bulamadım yani belki bu arayışta beni yalnızlaştırmış olabilir.
Lisede tayfadan ayrıldım aramı açtım onlarla yalnız başımayım açıkçası şu an bir sevgilim var gayet mutlu bir ilişki içerisindeyim ara ara kavgalarım olsa da yinede şunu diyebilirim ki hala o histen kurtulabilmiş değilim şu an sana şunu yap desem de bu bir çözüm olmayacaktır ben bu kısaca anlattığım şeylere rağmen açık olmak gerekirse hala o histen kurtulabilmiş değilim bu anlattıklarım belki sana çözüm olur ama olmaz ise de zaman gösterecektir sana bu histen kurtulma yolunu.

Sabret elbet iyi birisi çıkar karşına.

of value in you first, value your own company, then just value who values you, everything is phase everything passes

kendini diziye ver oyuna ver kanka unutuyorsun

Kendini oyuna verebilirsin. Yanlızlığını unutturur.

put yourself on show then

kendini sürekli bişeyler ile meşgul et haberlere bak oyun oyna yeni bişeyler dene yap hissetmezsin

Sahiplenebiliyorsan bir hayvan sahiplenmeni tavsiye ederim. Benim ev ortamım uygun olmadığından sokak kedilerini besliyordum, seni seven birilerinin olduğunu anlıyorsun...

I also feel alone, we are not alone in this friend.

there are days where i do feel lonely, but just go hire and escort. not a prostitute, a escort, you hire them to hangout with you. escorts are not for sex, you may choose to have sex with them, but they are designed for introverts who like to be alone and sometimes have company.

sıkma canını oyun oyna

Bir Şeylerle Uğraşmak Seni Bu Düşünceden Uzaklaştırır Tavsiyem Bu Sana

Kendine hobi bul hocam bir işle meşgul ol. Böyle şeyler düşünmezsin.

yes we all at sometime feel lonely
try to spend more time with family or else keep your self indulged in productive projects.

Bunu bir problem haline getirip kafandan yok etmelisin , sürekli bu düşünce seni bırak yalnızlık hissini daha da ilerisi olan psikolojik sorunlara neden olabilir , çık gez , yeni ortamlara gir , utanma girişken ol , insanlarla muhabbet et tanış ,