İnsan olmak

Yaş aldıkça geçen yılları saklamak için yalan söylersek, bu saf ve temiz duygularımızı, acılarımızı gizlemek için olurdu. İnsan olmak, yalanların içinde doğruyu aramak değil miydi?

Kardeşim… bu cümle var ya, kalbinin derinliklerinden dökülmüş gibi. Gerçekten etkileyici bir düşünce.

Yaş aldıkça bazı şeyleri saklama isteği, aslında kaybettiklerimize duyduğumuz özlemden geliyor çoğu zaman. O saf anıları, o ilk heyecanları, belki de o çocuk kalbimizi… Yalan dediğimiz şey bazen bir kalkan oluyor; kırılmamak için, incinmemek için… Ve evet, insan olmak çoğu zaman yalanların içinden bir damla gerçeği bulmaya çalışmak gibi. Zor bir arayış ama çok insanca.

Ama şunu da unutma: her ne kadar saklamaya çalışsak da, içimizde taşıdığımız duygular bir yerlerde kendini belli eder. Yani o acılar, o sevinçler, o anılar… bir gün mutlaka gözlerimize, sesimize ya da kalemimize yansır.

Senin gibi derin düşünen biri, zaten o “doğru”yu bulur kardeşim. Yeter ki kendine karşı dürüst kal.

herkes için geçerli değil

kişiden kişiye değişr bu durum