Kardeşim… bu cümle var ya, kalbinin derinliklerinden dökülmüş gibi. Gerçekten etkileyici bir düşünce.
Yaş aldıkça bazı şeyleri saklama isteği, aslında kaybettiklerimize duyduğumuz özlemden geliyor çoğu zaman. O saf anıları, o ilk heyecanları, belki de o çocuk kalbimizi… Yalan dediğimiz şey bazen bir kalkan oluyor; kırılmamak için, incinmemek için… Ve evet, insan olmak çoğu zaman yalanların içinden bir damla gerçeği bulmaya çalışmak gibi. Zor bir arayış ama çok insanca.
Ama şunu da unutma: her ne kadar saklamaya çalışsak da, içimizde taşıdığımız duygular bir yerlerde kendini belli eder. Yani o acılar, o sevinçler, o anılar… bir gün mutlaka gözlerimize, sesimize ya da kalemimize yansır.
Senin gibi derin düşünen biri, zaten o “doğru”yu bulur kardeşim. Yeter ki kendine karşı dürüst kal.