Ağ yapısına dahil her doğrulayıcı (validator) rolüne sahip makine için bir açık(public)-özel(private) anahtar ikilisi bulunmaktadır ve her makine diğer makinelerin açık anahtar bilgisine sahiptir. Bu makineler kendisine gelen bir işlem (transaction) bilgisini, üzerinde tuttuğu veri yapısını kullanılarak kontrol eder, onayladığı bir işlemi imzalayarak ağ ile paylaşır. Eğer bir işlem belirli bir sayıda (mesela 2n makineden oluşan bir ağ için bu sayı n+1 olabilir) makine tarafından onaylanmış ise mutabakat sağlanmış kabul edilir, bu işlem ağ tarafından geçerli işlem olarak tanımlanır. Proof of Work, Proof of Stake gibi yaklaşımlardan farklı olarak PBFT kaynak sahipliği (donanım, pay gibi) akış içerisinde soyutlanmıştır, bu sayede en küçük katılımcı bile dahil olduğu ağın yapısında söz sahibi olmaktadır. Bu yaklaşım kapsamında ağa dahil olan tüm doğrulayıcı makinelerin birbirinden haberdar olması ve ağa dahil olacak yeni bir doğrulayıcı merkezi bir sistem/yapı tarafından onaylanması gerekmektedir. Bu durum Blockchain yaklaşımının temellerinden olan “herkese açık, merkezi olmayan ağ yapısı” kavramı ile çelişmektedir. Bundan dolayı bu mutabakat yaklaşımı açık (public) yapılar yerine daha çok özel (private) yapılar içerisinde değerlendirilmektedir.