Never Back Down
Seçkin Üye
Merhaba arkadaşlar. Ben Ömer. Yaşım 17. Arkadaşlar psikoloji ve sinir hastasıyım ama bunu kimse bilmiyor. Sinir hastası olmamın nedeni küçükken yediğim dayaklar diye düşünüyorum, şiddet gördüğüm için tek çarenin şiddet olduğuna inanıyorum. Psikolojimim bozuk olmasının sebebini de yeterince sevgi gormemem diye umuyorum (annem hariç). Bu zamana kadar tek istediğim babamın saçımı okşayıp bana "Canım oglum seni çok seviyorum" demesini bekledim(çocukluğumdan beri öyle bir laf duymadım babamdan). Abiminde çok etkisi var bunda. Oda sinir hastası sayılır ve benden güçlüdür yaşı 23. Bana kızınca hep üstüme yürür ve dovmekle, komaya sokmakla tehtid eder. Bende sesimi çıkaramam ama çok korkarim çünkü dovse bile babam birşey demez. Abindir o senin severde, doverde der. Bu yaşıma kadar hep intiharı düşündüm çünkü hayatın bana göre bir yer olduğuna inanmazdım ama korkagin teki olduğum için başaramadım. Şimdi ise tek hayalim SAT Komandosu olmak(Su Altı Taarruz). Çünkü yaşamak zerre umrumda değil. Korkumda yok zaten. Arkadaşlar sizce ben yaşamayı hak ediyor muyum?
