multi genre producer
Süper Üye
Evet beyler, yıl oldu 2026, inanabiliyor musunuz? 5 sene önce Pubg Mobile hilesi için girdiğim site ailem oldu resmen. O zamanlar tanıştığım insanlar, yaptığımız sohbetler… Allahım, ne güzel günlerdi. Zaman nasıl geçti anlamadım bile. Siteye sadece şifremi değiştirmek için girmiştim, ama gezerken 2023’te açtığım bir konuya denk geldim: “İyimser olduğumdan kaybediyorum, ne yapmalıyım sizce?” Okudum, kahkaha attım. Cidden insan kendine bakınca “ulan ne asalakmışım be” diyor.
2024’te borç konusunu açmışım, 40.000 lira falan… Ona da baya güldüm. O zamanlar geceleri uyuyamazdım, gözümde Everest gibiydi. Şimdi bakınca diyorum ki keşke tek derdim bu olsaymış. Son 3 yılda neler olmadı ki… Çalıştım, bıraktım, tekrar başladım. Bir ara gece vardiyasında çalışıyordum, sabah 6’da çıkıp bomboş sokaklarda yürüyordum. O anlar var ya… sadece sen ve kafanın içi. Gürültü yok, mesaj yok, bildirim yok. Orada fark ettim aslında ne yapmak istemediğimi.
Spora da sardım bir ara, baya ciddiydim. 5’te kalk, kahvaltı yap, gym’e git… 2 ay sonra bıraktım
Ama şunu öğrendim: Disiplin, motivasyon gibi değil, gelmesini beklemiyorsun, zorla yapıyorsun. Hâlâ tam oturtamadım ama eskisine göre daha iyiyim.
19 şehir gezdim dedim ya, bazılarını tek başıma gezdim. İlk başta tuhaf geliyor, tek başına kafede oturmak, yemek yemek… Sonra alışıyorsun. Hatta bir noktadan sonra yalnız gezmek daha huzurlu oluyor. Kimseye hesap yok, plan yok, canın ne isterse o. Ama şunu fark ettim: Ne kadar gezersen gez, ne kadar insan tanırsan tanı, ne kadar şey denersen dene… en sonunda yine kendine dönüyorsun. Kaçtığın her şey, bir şekilde önüne geliyor. Ben de biraz bundan kaçtım galiba.
Aşk konularına hiç girmiyorum. Orası tam bir facia. “Bu sefer tamam” dediğim her şey yarım kaldı. Belki de sorun bende, bilmiyorum. Eskiden çok kafaya takardım, şimdi saldım. Olursa olur, olmazsa da hayat devam ediyor modundayım.
21 yaşındayım ama bazen kendimi 30 gibi hissediyorum, bazen de hâlâ 17. Ne tam büyüdüm, ne de çocuk kaldım. Ama eskisine göre daha az şeyden etkileniyorum, daha az şeyi büyütüyorum gözümde. Eskiden sürekli “bir şeyler başarmam lazım” baskısı vardı üzerimde. Şimdi biraz daha akışına bırakıyorum. Herkesin yolu farklı, herkesin zamanı farklı. Kendimle yarışmayı bıraktım biraz.
Son 3 yılda öyle çok şey değişti ki… Kendimi bazen tanıyamıyorum. İşler, insanlar, şehirler… Her biri farklı bir ders verdi ama bazılarını istemeden öğrendim. Sabırlı olmayı, insanları fazla yargılamamayı, bazı şeyleri kafaya takmamayı… Zamanında küçük şeyler yüzünden kaybettiğim enerjiyi şimdi sadece kendime harcıyorum. Bir süre gerçekten yalnız kaldım. Telefonu kapattım, sosyal medyadan uzak durdum, kafamı boşaltmaya çalıştım. İlk başta garipti ama sonra anladım ki yalnızlık bazen insanın en iyi arkadaşı olabiliyor. Kendi kafandaki düşüncelerle yüzleşiyorsun ve bazı şeyleri netleştiriyorsun.
Seyahat etmek de ayrı bir terapi oldu. Her şehir bana farklı bir bakış açısı kattı. Kimi yerde kendimi küçücük hissettim, kimi yerde her şeyi yapabilecek kadar güçlü. Yolculuklarda tanıştığım insanlar, duyduğum hikayeler, rastgele karşılaştığım anlar… Hepsi beni ben yaptı. Artık yüzeysel insanlarla vakit harcamıyorum. Kim gerçekten yanında duracak, kim sadece geçip gidecek, bunu seçiyorum.
Hobiler de hayatımı renklendirdi. Resim yaptım, gitar çaldım, geceleri şehir fotoğrafları çektim. Başlarda hiçbir şey olmuyormuş gibi geliyor ama zamanla gördüm ki bir şey üretmek, sadece üretmek bile insanın ruhunu doyuruyor. Eskiden “başarmalıyım” diye kendimi zorlar, hep başkalarının bakış açısıyla yaşardım. Şimdi kendi küçük dünyamı inşa ediyorum, kendi kurallarımla yaşıyorum.
Ve itiraf edeyim, hâlâ kaybolduğum anlar oluyor. Bazen eski arkadaşları, eski şehirleri, eski anları düşünüyorum. Ama artık onları özlem olarak değil, deneyim olarak görüyorum. Geçmiş, sadece yol gösteren bir harita gibi.
Gelecek? Plan yapmayı bıraktım. Ne gelirse gelsin, elimdekine bakıyorum ve yaşadığım anı anlamlandırmaya çalışıyorum. Çünkü anı yaşamak, tüm bu yılların bana öğrettiği en değerli şeylerden biri oldu.
İnsan kendini bazen fazla ciddiye alıyor. Eskiden bir sürü saçma dert yüzünden stres yapardım, şimdi çoğunu gülüp geçiyorum. Mesela bir gün sabah kalktım, kahvemi döktüm, üstüne ceketimi ters giydim, evden çıktım… Ama kimsenin umrunda değil. Hayat gerçekten kısa ve saçma şeylerle kafanı yorma.
Tek başıma çıktığım yolculuklarda başıma gelmeyen kalmadı. Kayboldum, yanlış trene bindim, cebimdeki parayı harcadım, bir kafede bütün gün oturdum ve sadece insanları izledim. Ama hepsi bir şekilde bana hikaye oldu. Artık bir şeye sahip olmayı değil, bir anı yaşamayı önceliyorum.
Gitar çalmakla yetinmiyorum, bazen şarkı sözü yazıyorum, bazen eski şehirlerin sokaklarını karalıyorum defterime. Spor yapmayı deniyorum ama arada bırakıyorum Kendime söz verdim: “Denemekten vazgeçmeyeceksin, bitirmesen de denemek önemli.”
Aşk konuları hâlâ karmaşa. Ama eskisi gibi takılmıyorum. Olursa olur, olmazsa hayat devam eder modundayım. Eskiden birini kaybettiğimde tüm günü mahvederdim, şimdi “tamam, hayat böyleymiş” deyip yoluma devam ediyorum.
İnsan ilişkilerinde de seçici oldum. Eskiden herkesle arkadaş olmaya çalışırdım, şimdi gerçekten değerli olanlarla vakit geçiriyorum. Geri kalanlar… onlar sadece geçmişin küçük notları.
Ve en önemlisi, kendimle barıştım. Geçmişte yaptığım hataları hâlâ hatırlıyorum ama onları utanç değil, deneyim olarak görüyorum. Bu bana özgürlük verdi. Kendimi olduğum gibi kabul etmek, her sabah uyanmayı biraz daha kolaylaştırıyor.
Her şey yolunda gitmese de artık neye üzülmem gerektiğini, neye sevinmem gerektiğini biliyorum. Kendi küçük dünyamda, kendi kurallarımla yaşamayı öğrendim ve bunu seviyorum.
2024’te borç konusunu açmışım, 40.000 lira falan… Ona da baya güldüm. O zamanlar geceleri uyuyamazdım, gözümde Everest gibiydi. Şimdi bakınca diyorum ki keşke tek derdim bu olsaymış. Son 3 yılda neler olmadı ki… Çalıştım, bıraktım, tekrar başladım. Bir ara gece vardiyasında çalışıyordum, sabah 6’da çıkıp bomboş sokaklarda yürüyordum. O anlar var ya… sadece sen ve kafanın içi. Gürültü yok, mesaj yok, bildirim yok. Orada fark ettim aslında ne yapmak istemediğimi.
Spora da sardım bir ara, baya ciddiydim. 5’te kalk, kahvaltı yap, gym’e git… 2 ay sonra bıraktım
Ama şunu öğrendim: Disiplin, motivasyon gibi değil, gelmesini beklemiyorsun, zorla yapıyorsun. Hâlâ tam oturtamadım ama eskisine göre daha iyiyim.19 şehir gezdim dedim ya, bazılarını tek başıma gezdim. İlk başta tuhaf geliyor, tek başına kafede oturmak, yemek yemek… Sonra alışıyorsun. Hatta bir noktadan sonra yalnız gezmek daha huzurlu oluyor. Kimseye hesap yok, plan yok, canın ne isterse o. Ama şunu fark ettim: Ne kadar gezersen gez, ne kadar insan tanırsan tanı, ne kadar şey denersen dene… en sonunda yine kendine dönüyorsun. Kaçtığın her şey, bir şekilde önüne geliyor. Ben de biraz bundan kaçtım galiba.
Aşk konularına hiç girmiyorum. Orası tam bir facia. “Bu sefer tamam” dediğim her şey yarım kaldı. Belki de sorun bende, bilmiyorum. Eskiden çok kafaya takardım, şimdi saldım. Olursa olur, olmazsa da hayat devam ediyor modundayım.
21 yaşındayım ama bazen kendimi 30 gibi hissediyorum, bazen de hâlâ 17. Ne tam büyüdüm, ne de çocuk kaldım. Ama eskisine göre daha az şeyden etkileniyorum, daha az şeyi büyütüyorum gözümde. Eskiden sürekli “bir şeyler başarmam lazım” baskısı vardı üzerimde. Şimdi biraz daha akışına bırakıyorum. Herkesin yolu farklı, herkesin zamanı farklı. Kendimle yarışmayı bıraktım biraz.
Son 3 yılda öyle çok şey değişti ki… Kendimi bazen tanıyamıyorum. İşler, insanlar, şehirler… Her biri farklı bir ders verdi ama bazılarını istemeden öğrendim. Sabırlı olmayı, insanları fazla yargılamamayı, bazı şeyleri kafaya takmamayı… Zamanında küçük şeyler yüzünden kaybettiğim enerjiyi şimdi sadece kendime harcıyorum. Bir süre gerçekten yalnız kaldım. Telefonu kapattım, sosyal medyadan uzak durdum, kafamı boşaltmaya çalıştım. İlk başta garipti ama sonra anladım ki yalnızlık bazen insanın en iyi arkadaşı olabiliyor. Kendi kafandaki düşüncelerle yüzleşiyorsun ve bazı şeyleri netleştiriyorsun.
Seyahat etmek de ayrı bir terapi oldu. Her şehir bana farklı bir bakış açısı kattı. Kimi yerde kendimi küçücük hissettim, kimi yerde her şeyi yapabilecek kadar güçlü. Yolculuklarda tanıştığım insanlar, duyduğum hikayeler, rastgele karşılaştığım anlar… Hepsi beni ben yaptı. Artık yüzeysel insanlarla vakit harcamıyorum. Kim gerçekten yanında duracak, kim sadece geçip gidecek, bunu seçiyorum.
Hobiler de hayatımı renklendirdi. Resim yaptım, gitar çaldım, geceleri şehir fotoğrafları çektim. Başlarda hiçbir şey olmuyormuş gibi geliyor ama zamanla gördüm ki bir şey üretmek, sadece üretmek bile insanın ruhunu doyuruyor. Eskiden “başarmalıyım” diye kendimi zorlar, hep başkalarının bakış açısıyla yaşardım. Şimdi kendi küçük dünyamı inşa ediyorum, kendi kurallarımla yaşıyorum.
Ve itiraf edeyim, hâlâ kaybolduğum anlar oluyor. Bazen eski arkadaşları, eski şehirleri, eski anları düşünüyorum. Ama artık onları özlem olarak değil, deneyim olarak görüyorum. Geçmiş, sadece yol gösteren bir harita gibi.
Gelecek? Plan yapmayı bıraktım. Ne gelirse gelsin, elimdekine bakıyorum ve yaşadığım anı anlamlandırmaya çalışıyorum. Çünkü anı yaşamak, tüm bu yılların bana öğrettiği en değerli şeylerden biri oldu.
İnsan kendini bazen fazla ciddiye alıyor. Eskiden bir sürü saçma dert yüzünden stres yapardım, şimdi çoğunu gülüp geçiyorum. Mesela bir gün sabah kalktım, kahvemi döktüm, üstüne ceketimi ters giydim, evden çıktım… Ama kimsenin umrunda değil. Hayat gerçekten kısa ve saçma şeylerle kafanı yorma.
Tek başıma çıktığım yolculuklarda başıma gelmeyen kalmadı. Kayboldum, yanlış trene bindim, cebimdeki parayı harcadım, bir kafede bütün gün oturdum ve sadece insanları izledim. Ama hepsi bir şekilde bana hikaye oldu. Artık bir şeye sahip olmayı değil, bir anı yaşamayı önceliyorum.
Gitar çalmakla yetinmiyorum, bazen şarkı sözü yazıyorum, bazen eski şehirlerin sokaklarını karalıyorum defterime. Spor yapmayı deniyorum ama arada bırakıyorum
Kendime söz verdim: “Denemekten vazgeçmeyeceksin, bitirmesen de denemek önemli.”Aşk konuları hâlâ karmaşa. Ama eskisi gibi takılmıyorum. Olursa olur, olmazsa hayat devam eder modundayım. Eskiden birini kaybettiğimde tüm günü mahvederdim, şimdi “tamam, hayat böyleymiş” deyip yoluma devam ediyorum.
İnsan ilişkilerinde de seçici oldum. Eskiden herkesle arkadaş olmaya çalışırdım, şimdi gerçekten değerli olanlarla vakit geçiriyorum. Geri kalanlar… onlar sadece geçmişin küçük notları.
Ve en önemlisi, kendimle barıştım. Geçmişte yaptığım hataları hâlâ hatırlıyorum ama onları utanç değil, deneyim olarak görüyorum. Bu bana özgürlük verdi. Kendimi olduğum gibi kabul etmek, her sabah uyanmayı biraz daha kolaylaştırıyor.
Her şey yolunda gitmese de artık neye üzülmem gerektiğini, neye sevinmem gerektiğini biliyorum. Kendi küçük dünyamda, kendi kurallarımla yaşamayı öğrendim ve bunu seviyorum.
