Hepinize merhabalar bildiğiniz üzere her gece saatlerinde sizlere farklı konular üzerine yaşadığım, deneyimlediğim, yardımı olabilecek konular üzerine yazılar yazıyorum dün ise "Kumar"dan bahsetmiştim yazı beklediğimin üstüne ilgi gördü ve bu da benim daha fazla yazma isteğimi depreştirdi bugünkü konumuz ise "Aile" bundan sonraki yazımın konusunun ne olmasını istiyorsanız belirtebilirsiniz yazdığıbız her şeyi okuyorum, ve son olara hatırlatma yazılarımın hiç biri alıntı değildir tamamen kendim yaşadığım ve deneyimlediğim yazılardır sonuna kadar okuyacak olan herkese iyi okumalar.
Evet bildiğiniz üzeri seçim yapamadığımız bazı konular vardır bunlardan birisi ise ailedir, bir çoğumuz belli yaşlarda ailesiyle polemiklere girmiştir, tartışmıştır bir takım sorunlar yaşamışlardır aynı dönemlerden ben de geçtim bu tarz problemleri olan kişilerin iç dünyalarını gayet iyi bilirim. Bu sorunlar genelde 14 ila 15 yaşlarında başlar ve 17,18e geldiğinizde tahammülünüz kalmaz.
İncir kabuğunu doldurmayan sebepler üzerine sizlerin içini bunaltan, sinirlendiren ve dik kafalılığa yönelten sorunlar olur bu sorunlar küçük yaşlarınızda karşılıklı atışmalar olurken ilerleyen yaşlarda evden ayrılmayı düşünmeye kadar gidebilir, ki benim de öyle oldu ailemle hiç bir zaman anlaşamadım 15li yaşlarımdan beri her günümüz tartışmalarla geçerdi bunlar küçük veya büyük sebepler olsun her gün bir tartışma konusu çıkıyordu. Zaten madde bağımlısı bir babam vardı bu sebep bile evdeki herkesin üzerine olay çıkartabilecek asabiliği veriyordu. Küçüklüğümden beri her zaman ve her konuda benimle inatlaşan bir ailem vardı, kendi düşüncelerimin önemsenmemesi olsun veya yaptığım işler olsun hiç bir zaman takdir edilmedim her zaman tersi istendi 15,16 yaşlarım bu şekilde geçti, 17 yaşıma geldiğimde artık çözümün onların tarafından olmayacağına göre kendi tarafımdan olacağını düşündüm.
Bir karar almıştım onları alttan almaya ve sesimi çıkarmamaya onlar ne derse onun olacağını söylemiştim kendime bu böyle yaklaşık 3,4 ay sürdü ve en sonunda tahammülüm kalmamıştı yaşım ilerliyordu artık karakterimin oturma yaşlarıydı o yüzden kendi içimde arayışlar içerisindeydim. Dini olarak çok araştırmalar yapıyordum ve dini konularda da ters düşmeye başlamıştık araya din girdiğinde eski tartışmalar gibi olmuyordu hiç bir zaman daha fazla üstüme geliniyordu, onların kafasında "evet çocuğumuzun üstüne gidersek bizim görüşümüzü sahiplenir, istediğimiz gibi birisi olur" vardı, ama bunun tersine onlar böyle yapmaya başladıkça ben onların görüşlerinden daha fazla kopuyordum.
Bir gün aynı tartışmalar sürerken babam çok yükselmişti o öyle yükselince ben de ona karşı sert çıkmıştım böyle olunca babam benden evden gitmemi istedi işte arkadaşlar o an çaresizliği tattım karşınızda babanız onun özünden gelmişsiniz onun sperminden olmuşsunuz onun bir parçasısınız ve size onun görüşlerini kabullenmediğiniz için evden kovuyor o an çok koymuştu bana bir kaç dakika sessiz kalmıştım içimde bir burukluk vardı sanki boğazım düğümlenmiş gibi ağlamak istiyordum ama ağlayamıyordum.Ve sonrasında bir kaç eşya alıp çıkmıştım evden, yaklaşık 13,14 gün sokaklarda yattım ve sonrasında eve gitmiştim babam hala aynı kararda mı diye sakinleşti mi diye acaba bana "oğlum bir anlık sinirle söyledim hiç bir konu seni benden reddedemez" diyecek mi diye.
Ve gittiğimde kapı açılmamıştı bile zili çalıyordum ama açmıyorlardı. O an her şeyin farkına vardım ve kendi kendime söyledim "artık yalnızsın Deniz, artık tek başınasın." içimdeki burukluk devam ediyordu, kimseye sinirli değildim sadece babamın beni öyle göndermesi çok üzmüştü düşünsenize yeri geldiğinde omuzunuza vurup "Aslan oğlum be" diyebilecek bir babanız yok.
Bir kaç gün daha sokakta kaldıktan sonra kendime bir iş bulmuştum neyse ki durumları anlatınca kalacak bir yer de verdiler 6,7 ay falan çalıştım orada sonrasında ayrılıp kendime kiralık bir ev tuttum şu an 21 yaşımdayım okuluma devam ediyorum ve bir yandan da part time çalışıyorum etrafımda kimse yok bir tek kız arkadaşım var sağolsun kız arkadaşımın ailesi destek veriyor onlar biraz yardımcı oluyor umarım okul bitince askerliği falan yaptığımda evleneceğiz. Geceleri bu saatler olduğun kendimi çok boşlukta hissediyorum evden ayrıldığım günden beri kendileriyle bir defa görüştüm ve olmayacağını herkesin böyle daha mutlu olacağını söylediler. Her zaman arayıp seslerini duymak "Alo Baba" dediğimde "Alo Oğlum" demesini istiyorum ama elden bir şey gelmiyor bazen kendime kızıyorum keşke her zaman sussaydın onlar konuşsaydı diye evet belki kendi isteklerim saf dışı kalacaktı ama arkamı yaslayabileceğim ailem olacaktı ama maalesef keşkeler hiç bir şeyi düzeltmiyor. Her günümü içimde eksik bir organla yaşıyor gibi hissediyorum duygularımı nasıl tercüme edebileceğimi bilmiyor derecedeyim, bu olayların üzerinden seneler geçti belki ama benim üzerimden hala etkisi geçmedi.
Evet satırlarımın sonuna gelirken bir yandan da gözlerimden akan yaşı tutmaya çalışıyorum o yüzden kusura bakmayın buralarda sonlandırmak istiyorum.Siz siz olun hiç bir zaman ailenize kin tutmayın onlara karşı gelmeyin, emin olun onların varlığı sizler için bir yaşama sebebi.
"ufak tefek sorunlar uğruna büyük sorunlar çıkarmayın"
Evet bildiğiniz üzeri seçim yapamadığımız bazı konular vardır bunlardan birisi ise ailedir, bir çoğumuz belli yaşlarda ailesiyle polemiklere girmiştir, tartışmıştır bir takım sorunlar yaşamışlardır aynı dönemlerden ben de geçtim bu tarz problemleri olan kişilerin iç dünyalarını gayet iyi bilirim. Bu sorunlar genelde 14 ila 15 yaşlarında başlar ve 17,18e geldiğinizde tahammülünüz kalmaz.
İncir kabuğunu doldurmayan sebepler üzerine sizlerin içini bunaltan, sinirlendiren ve dik kafalılığa yönelten sorunlar olur bu sorunlar küçük yaşlarınızda karşılıklı atışmalar olurken ilerleyen yaşlarda evden ayrılmayı düşünmeye kadar gidebilir, ki benim de öyle oldu ailemle hiç bir zaman anlaşamadım 15li yaşlarımdan beri her günümüz tartışmalarla geçerdi bunlar küçük veya büyük sebepler olsun her gün bir tartışma konusu çıkıyordu. Zaten madde bağımlısı bir babam vardı bu sebep bile evdeki herkesin üzerine olay çıkartabilecek asabiliği veriyordu. Küçüklüğümden beri her zaman ve her konuda benimle inatlaşan bir ailem vardı, kendi düşüncelerimin önemsenmemesi olsun veya yaptığım işler olsun hiç bir zaman takdir edilmedim her zaman tersi istendi 15,16 yaşlarım bu şekilde geçti, 17 yaşıma geldiğimde artık çözümün onların tarafından olmayacağına göre kendi tarafımdan olacağını düşündüm.
Bir karar almıştım onları alttan almaya ve sesimi çıkarmamaya onlar ne derse onun olacağını söylemiştim kendime bu böyle yaklaşık 3,4 ay sürdü ve en sonunda tahammülüm kalmamıştı yaşım ilerliyordu artık karakterimin oturma yaşlarıydı o yüzden kendi içimde arayışlar içerisindeydim. Dini olarak çok araştırmalar yapıyordum ve dini konularda da ters düşmeye başlamıştık araya din girdiğinde eski tartışmalar gibi olmuyordu hiç bir zaman daha fazla üstüme geliniyordu, onların kafasında "evet çocuğumuzun üstüne gidersek bizim görüşümüzü sahiplenir, istediğimiz gibi birisi olur" vardı, ama bunun tersine onlar böyle yapmaya başladıkça ben onların görüşlerinden daha fazla kopuyordum.
Bir gün aynı tartışmalar sürerken babam çok yükselmişti o öyle yükselince ben de ona karşı sert çıkmıştım böyle olunca babam benden evden gitmemi istedi işte arkadaşlar o an çaresizliği tattım karşınızda babanız onun özünden gelmişsiniz onun sperminden olmuşsunuz onun bir parçasısınız ve size onun görüşlerini kabullenmediğiniz için evden kovuyor o an çok koymuştu bana bir kaç dakika sessiz kalmıştım içimde bir burukluk vardı sanki boğazım düğümlenmiş gibi ağlamak istiyordum ama ağlayamıyordum.Ve sonrasında bir kaç eşya alıp çıkmıştım evden, yaklaşık 13,14 gün sokaklarda yattım ve sonrasında eve gitmiştim babam hala aynı kararda mı diye sakinleşti mi diye acaba bana "oğlum bir anlık sinirle söyledim hiç bir konu seni benden reddedemez" diyecek mi diye.
Ve gittiğimde kapı açılmamıştı bile zili çalıyordum ama açmıyorlardı. O an her şeyin farkına vardım ve kendi kendime söyledim "artık yalnızsın Deniz, artık tek başınasın." içimdeki burukluk devam ediyordu, kimseye sinirli değildim sadece babamın beni öyle göndermesi çok üzmüştü düşünsenize yeri geldiğinde omuzunuza vurup "Aslan oğlum be" diyebilecek bir babanız yok.
Bir kaç gün daha sokakta kaldıktan sonra kendime bir iş bulmuştum neyse ki durumları anlatınca kalacak bir yer de verdiler 6,7 ay falan çalıştım orada sonrasında ayrılıp kendime kiralık bir ev tuttum şu an 21 yaşımdayım okuluma devam ediyorum ve bir yandan da part time çalışıyorum etrafımda kimse yok bir tek kız arkadaşım var sağolsun kız arkadaşımın ailesi destek veriyor onlar biraz yardımcı oluyor umarım okul bitince askerliği falan yaptığımda evleneceğiz. Geceleri bu saatler olduğun kendimi çok boşlukta hissediyorum evden ayrıldığım günden beri kendileriyle bir defa görüştüm ve olmayacağını herkesin böyle daha mutlu olacağını söylediler. Her zaman arayıp seslerini duymak "Alo Baba" dediğimde "Alo Oğlum" demesini istiyorum ama elden bir şey gelmiyor bazen kendime kızıyorum keşke her zaman sussaydın onlar konuşsaydı diye evet belki kendi isteklerim saf dışı kalacaktı ama arkamı yaslayabileceğim ailem olacaktı ama maalesef keşkeler hiç bir şeyi düzeltmiyor. Her günümü içimde eksik bir organla yaşıyor gibi hissediyorum duygularımı nasıl tercüme edebileceğimi bilmiyor derecedeyim, bu olayların üzerinden seneler geçti belki ama benim üzerimden hala etkisi geçmedi.
Evet satırlarımın sonuna gelirken bir yandan da gözlerimden akan yaşı tutmaya çalışıyorum o yüzden kusura bakmayın buralarda sonlandırmak istiyorum.Siz siz olun hiç bir zaman ailenize kin tutmayın onlara karşı gelmeyin, emin olun onların varlığı sizler için bir yaşama sebebi.
"ufak tefek sorunlar uğruna büyük sorunlar çıkarmayın"
Son düzenleme:
