Öncelikle hepinize iyi geceler diyerek konuşmaya başlamak istiyorum tabi kimilerimiz için çok da iyi geçmiyor ama neyse. Yine uykusuz kalıp derin düşüncelere daldığım bir gece bu gece ve nedense aklıma buraya bir şeyler yazmak geldi. Kendimi kısaca tanıtmam gerekirse; ismim Hüseyin ve 18 yaşındayım.(Bilgilerimde 22 gözüktüğüne bakmayın.). 8 aydır kendisi ile bir psikolojik savaşta olan bir gencim. Bu psikolojik savaşın temelinde 4 yıldır kalbimde taşıdığım bir kızın sabah kalktığımda beni terk etmesi ile başladı. Kendimden defalarca ödün verdiğim, uğruna herkesi karşıma aldığım ve evleneceğim kadın gözüyle baktığım bir kız... Bilmiyorum 2022 yılı sizin için nasıl bir yıl ama benim için belki de hayatımın en kötü yıllarından biri olacak gibi. O kadar şey üstüme geliyor ki gerçekten çok yoruldum artık. Bilmiyorum aranızda benden büyük olanlar bana komik bir yaklaşımda bulunabilir daha 18 yaşındayım diye fakat içimden geçenleri anlatmak istiyorum şu an
Bazen içimden bir ses diyor ki çek git buralardan ama ne değişecek ki. Bazen de at kendini bir yerden diyor ama merak etmeyin ben korkarım intihar edemem ki, dayanmaya çalışıyorum sadece. Her gün üstüme üstüme gelen bu şeytanlarla baş edebilecek güce sahip olduğumu düşünmüyorum. Yoruluyorum ve bitik düşüyorum. Ha bir de sınav senemdeyim şu an o da var ve bir de en zoru ne biliyor musunuz ? Her gün gelip anlımdan öpen ve benim oğlum mühendis olacak diyen bir annem var -, bilmiyor ki oğlunun kafası çok başka yerlerde ama oğlu da istemez mi hayalini kurduğu yerde olmayı. İster tabi ama kurtulamıyor ki. Bilhassa geceleri çok kötü oluyorum. Uyuyamıyorum , uyumaya korkuyorum çünkü sürekli rüyalarıma giriyor. Bu imkansız demeyin gerçekten sürekli rüyalarıma giriyor ve uyumaya korkuyorum. En yorucu tarafı da ne biliyor musunuz ? Sabah hiç bir şey olmamış gibi okula gitmek. Herkesin gözü önünde yok oluyorum ama kimse görmüyor. Her gece yastığımı ıslatan göz yaşlarımla baş başa kalıyorum ve bu çok ağır geliyor bana. O kadar mutlu olmaya ihtiyacım var ki. Uzun zamandır mutlu olduğumu hatırlamıyorum bile. Çok muhtacım şu an. Artık ağlamak değil de gülmek istiyorum. Sürekli düşünmek istemiyorum. Kaygılanmak, üzülmek istemiyorum. Çok zor. İnanın çok zor. Çok özlüyorum eski günlerimi. Tek derdi kötü bir bilgisayarı olduğundan dolayı oyunları kasan bir çocuk olmayı çok özledim. Şimdi sorsanız çocukluğumda hayalini kurduğum her şeye sahibim ama kimin umurunda. Harbi her istediğim gerçek olmuş. Keşke daha mutlu olabilmeyi isteseymişim. Belki şu an tam da sol gözümden akan göz yaşı elimi ıslatmazdı da güzel güzel yatağımda uyurdum değil mi .Bana hayatı sevdiren, olgunlaştıran, büyüten Yağmur'um şimdi kabusum oluyor ama söz geçiremiyorum kendime. Seni hala seviyorum Yağmur ama nafile. Eğer gerçekten buraya kadar okuduysanız çok teşekkür ederim. Sıktıysam da affınıza sığınıyorum. İyi geceler demeyelim de İyi günler diyelim. Belki benim de yaşadığım karanlık gecenin gündüzü gerçek manada aydınlık olur. Kendinize iyi bakın. Kalın sağlıcakla.