Selam arkadaşlar,
Lise son sınıfım, bu sene hayırlısıyla YKS'ye gireceğim. Benim sorunum şu:
Zamanında çok asosyal, donuk ve azıcık da enayi biriydim ve bundan dolayı sosyal ilişkilerimde başarılı olamıyordum. İnsanlar ya beni kullanıyor ya da sahtecikten arkadaş oluyorlardı. Böyle olduğumu fark etmem çok zamanımı aldı ama en sonunda yani bu yıl fark ettim.
Lise 3 başında okul değiştirdim ve bir koleje geçtim. Sınıfımız full kızdı ve ben daha erkeklerle sosyalleşemiyorken böyle olması beni sosyallikte önceki olduğumdan daha da geriye attı. Halbuki yeni okuluma geçmeden bir gün önce kendimi değiştirmeyi kabul edip gerçekten sosyal ve onların kafa yapısına uyan, sıkıca muhabbet yapmamaya çalışan biri olmaya karar vermiştim. Zaman geçtikçe onlara ısındım, okuldan 2-3 tane erkek arkadaşım olmuştu sınıftaki kızlar dışında. 11. sınıf 1. dönemim böyleydi.
Adeta her sabah okula gitmek için kalktığımda içimde o kadar büyük bir duygusal boşluk ve isteksizlik oluyordu ki zaman geçtikçe sosyalliğin ve arkadaşların işlevini acı bir şekilde öğrenmeye başladım. 11. sınıf 2. dönemimde daha da kararlıydım ve sınıf arkadaşlarım bende bir değişiklik olduğunu fark etmişlerdi. 90 kiloydum ve 1.83 boyundayım. Belki ne alaka diyebilirsiniz konuyla ama az sonra anlatacağım. Zaman geçtikçe artık ne kadar kararlı olsam da, ne kadar istekli olsam da sosyalleşmeye, bir türlü olmuyordu.
Bu sefer bir sevgilim olsun istedim ve biraz daha kızlarla ilgilenmeye başladım. 6 ayda hiçbir diyet yapmadan, ağır duygusal boşluk ve sosyal doyumsuzluktan 20 kg verdim ve 70 kiloya düştüm, inanılmaz bir fark oldu. Öğrendim ki gerçekten tipim de iyiymiş. Sonra karşı sınıftan bir kızı kursta aynı sınıfa denk düştüğümüzde gözüme kestirdim ve ben buna yürürüm derken bir bakmışım sevgilim olmuş. Başarmıştım, hayatımda ilk kez sevgilim olmuştu. Çok da güzel bir kızdı ve beni değerli hissettiriyordu. Seviyordu beni ama bir şey eksikti hâlâ ve hâlâ mutlu olamıyordum. Sosyalliğimden hâlâ doyum alamıyordum.
Sonra anladım ki benim gerçekten okulda samimi olabileceğim insanlar lazımdı yani benim cinsimden derdimi anlatabileceğim, bilgisayar oyunları oynayabileceğim ve birbirimize güvenebileceğim birileri lazımdı. Sonra 3-5 tane daha arkadaş edindim ama sadece arkadaşlığımız laftaydı;
Sadece birbirimizi gördüğümüzde selam veriyor, muhabbet açmaya çalıştığımda o muhabbet iki dakika anca sürüyordu. Bu arada aynı okulda olmadığımız çok fazla arkadaş var, onlarla hiçbir sıkıntım yok ama günde yaklaşık 10 saat geçirdiğin bir yerde okuldan da birileri lazım oluyor. Şu an da 12. sınıfım deneme ve sınav sonuçlarımdan memnunum. Sevgilimden ayrılalı 6 ay oldu. Yaz tatilinde okula gitmediğim için okul dışı arkadaşlarımla çok fazla sosyalleşme imkanım oldu. Sosyal becerilerim inanılmaz gelişti. Ama arkadaşlar hâlâ olmuyor.
Okuldan bir türlü adamakıllı oturup zaman geçirebileceğim bir kişi yok. Aslında biri var ama o da çok asosyal ve benim 11. sınıf halim gibi. Muhabbet bir yerde tıkanıyor haliyle. Sosyal ilişkilerim ve konuşmalarım gözle görülebilir derecenin çok üstünde gelişti ama olmuyor, okulda bir türlü arkadaşım olmuyor.
Şimdi sorum şu:
Ben nerde yanlış yapıyorum arkadaşlar? Komik ve eğlenceli bir insanım, okul dışı arkadaşlarımla vakit geçirmeye doyamıyorken kendi okulumda neden böyle sorunlar yaşıyorum? Çok da girişkenimdir. Bu arada anksiyetemi tek başıma yendim ve kendimde bir sorun olduğunu düşünmüyorum artık.
Buraya kadar okuduysanız gerçekten teşekkür ederim. Sadece bir yıldır içime kurt olan bir olay ve bitmek bilmiyor bu derdim. Yardımcı olacak şeyler yazarsanız sevinirim.
Edit: Aradan 1 ay geçti neredeyse ve hala aman aman arkadaşım olmadı. Arkadaşlar ben şunu öğrendim: Bu hayatta sakın kendiniz gibi bir arkadaş bulmaya çalışmayın. Çünkü insan kendine benzeyenleri pek sevmez. Bunu acı bir şekilde öğrendim ama şuan kendi kendime yetebilmeye çalışıyorum, aynı zamanda sorun bende değil gittiğim okuldaki kolej çocuklarıymış. Hepsi de parasıyla konuşuyor, birbiriniz anasına babasına sövüp gülüyorlar ve hiçbir şey yokmuş gibi davranıyorlar sonra. Samimiyetleri çok sahte ve herkes, bakın abartmıyorum okuldaki 500 kişiden 500'ü de popüler olmaya ve kendini öne çıkarmaya çalışıyor. Herkes ortamlarda lider ve baskın takılmaya çalışıyor. Dengeli bir muhabbet asla kuramıyorsunuz çünkü karşı taraf ile sürekli içinizde duygu savaşı veriyorsunuz ne kadar sözlerinize yansıtmasanız da. İtiraf etmeliyim ki devlet okulundan buraya geçtiğime azcık pişmanım. Gittiğim her okulda her mekanda kendimi sevdiren ben bu okulda 3 kişiyle anca takılabiliyorum. Şuan bu ülkede herkes serseri olanı seviyor. Karşılıklı saygı diye bir şey kalmamış. İyi günler efendim.
Ha bu arada psikolojik sorunları olanlar veya olduğunu düşünenler hiç çekinmeden benimle iletişime geçebilir.
DC: Harun-Harlem#7079
Lise son sınıfım, bu sene hayırlısıyla YKS'ye gireceğim. Benim sorunum şu:
Zamanında çok asosyal, donuk ve azıcık da enayi biriydim ve bundan dolayı sosyal ilişkilerimde başarılı olamıyordum. İnsanlar ya beni kullanıyor ya da sahtecikten arkadaş oluyorlardı. Böyle olduğumu fark etmem çok zamanımı aldı ama en sonunda yani bu yıl fark ettim.
Lise 3 başında okul değiştirdim ve bir koleje geçtim. Sınıfımız full kızdı ve ben daha erkeklerle sosyalleşemiyorken böyle olması beni sosyallikte önceki olduğumdan daha da geriye attı. Halbuki yeni okuluma geçmeden bir gün önce kendimi değiştirmeyi kabul edip gerçekten sosyal ve onların kafa yapısına uyan, sıkıca muhabbet yapmamaya çalışan biri olmaya karar vermiştim. Zaman geçtikçe onlara ısındım, okuldan 2-3 tane erkek arkadaşım olmuştu sınıftaki kızlar dışında. 11. sınıf 1. dönemim böyleydi.
Adeta her sabah okula gitmek için kalktığımda içimde o kadar büyük bir duygusal boşluk ve isteksizlik oluyordu ki zaman geçtikçe sosyalliğin ve arkadaşların işlevini acı bir şekilde öğrenmeye başladım. 11. sınıf 2. dönemimde daha da kararlıydım ve sınıf arkadaşlarım bende bir değişiklik olduğunu fark etmişlerdi. 90 kiloydum ve 1.83 boyundayım. Belki ne alaka diyebilirsiniz konuyla ama az sonra anlatacağım. Zaman geçtikçe artık ne kadar kararlı olsam da, ne kadar istekli olsam da sosyalleşmeye, bir türlü olmuyordu.
Bu sefer bir sevgilim olsun istedim ve biraz daha kızlarla ilgilenmeye başladım. 6 ayda hiçbir diyet yapmadan, ağır duygusal boşluk ve sosyal doyumsuzluktan 20 kg verdim ve 70 kiloya düştüm, inanılmaz bir fark oldu. Öğrendim ki gerçekten tipim de iyiymiş. Sonra karşı sınıftan bir kızı kursta aynı sınıfa denk düştüğümüzde gözüme kestirdim ve ben buna yürürüm derken bir bakmışım sevgilim olmuş. Başarmıştım, hayatımda ilk kez sevgilim olmuştu. Çok da güzel bir kızdı ve beni değerli hissettiriyordu. Seviyordu beni ama bir şey eksikti hâlâ ve hâlâ mutlu olamıyordum. Sosyalliğimden hâlâ doyum alamıyordum.
Sonra anladım ki benim gerçekten okulda samimi olabileceğim insanlar lazımdı yani benim cinsimden derdimi anlatabileceğim, bilgisayar oyunları oynayabileceğim ve birbirimize güvenebileceğim birileri lazımdı. Sonra 3-5 tane daha arkadaş edindim ama sadece arkadaşlığımız laftaydı;
Sadece birbirimizi gördüğümüzde selam veriyor, muhabbet açmaya çalıştığımda o muhabbet iki dakika anca sürüyordu. Bu arada aynı okulda olmadığımız çok fazla arkadaş var, onlarla hiçbir sıkıntım yok ama günde yaklaşık 10 saat geçirdiğin bir yerde okuldan da birileri lazım oluyor. Şu an da 12. sınıfım deneme ve sınav sonuçlarımdan memnunum. Sevgilimden ayrılalı 6 ay oldu. Yaz tatilinde okula gitmediğim için okul dışı arkadaşlarımla çok fazla sosyalleşme imkanım oldu. Sosyal becerilerim inanılmaz gelişti. Ama arkadaşlar hâlâ olmuyor.
Okuldan bir türlü adamakıllı oturup zaman geçirebileceğim bir kişi yok. Aslında biri var ama o da çok asosyal ve benim 11. sınıf halim gibi. Muhabbet bir yerde tıkanıyor haliyle. Sosyal ilişkilerim ve konuşmalarım gözle görülebilir derecenin çok üstünde gelişti ama olmuyor, okulda bir türlü arkadaşım olmuyor.
Şimdi sorum şu:
Ben nerde yanlış yapıyorum arkadaşlar? Komik ve eğlenceli bir insanım, okul dışı arkadaşlarımla vakit geçirmeye doyamıyorken kendi okulumda neden böyle sorunlar yaşıyorum? Çok da girişkenimdir. Bu arada anksiyetemi tek başıma yendim ve kendimde bir sorun olduğunu düşünmüyorum artık.
Buraya kadar okuduysanız gerçekten teşekkür ederim. Sadece bir yıldır içime kurt olan bir olay ve bitmek bilmiyor bu derdim. Yardımcı olacak şeyler yazarsanız sevinirim.
Edit: Aradan 1 ay geçti neredeyse ve hala aman aman arkadaşım olmadı. Arkadaşlar ben şunu öğrendim: Bu hayatta sakın kendiniz gibi bir arkadaş bulmaya çalışmayın. Çünkü insan kendine benzeyenleri pek sevmez. Bunu acı bir şekilde öğrendim ama şuan kendi kendime yetebilmeye çalışıyorum, aynı zamanda sorun bende değil gittiğim okuldaki kolej çocuklarıymış. Hepsi de parasıyla konuşuyor, birbiriniz anasına babasına sövüp gülüyorlar ve hiçbir şey yokmuş gibi davranıyorlar sonra. Samimiyetleri çok sahte ve herkes, bakın abartmıyorum okuldaki 500 kişiden 500'ü de popüler olmaya ve kendini öne çıkarmaya çalışıyor. Herkes ortamlarda lider ve baskın takılmaya çalışıyor. Dengeli bir muhabbet asla kuramıyorsunuz çünkü karşı taraf ile sürekli içinizde duygu savaşı veriyorsunuz ne kadar sözlerinize yansıtmasanız da. İtiraf etmeliyim ki devlet okulundan buraya geçtiğime azcık pişmanım. Gittiğim her okulda her mekanda kendimi sevdiren ben bu okulda 3 kişiyle anca takılabiliyorum. Şuan bu ülkede herkes serseri olanı seviyor. Karşılıklı saygı diye bir şey kalmamış. İyi günler efendim.
Ha bu arada psikolojik sorunları olanlar veya olduğunu düşünenler hiç çekinmeden benimle iletişime geçebilir.
DC: Harun-Harlem#7079
Son düzenleme:
