sosyalleşmek için sosyalleşmeye çalışmamanı tavsiye ederim böyle şeyler bir anda olmuyor isteyincede olmuyor zamanla kendi kendine oluyor kendini çok kasmamaya çalış böyle şeyleri de sorun etmemeye bir bakmışsın kendi kendine olmaya başlamış
Sosyalleşmeye çalışırken nerede hata yapıyorum?
- Konuyu başlatan Harun4545
- Başlangıç tarihi
- Durum
Dostum yaşadığımız yer değişik insanlarla dolu bende de aynı problem var sayılabilir insanlarla dışarda iletişim kurmayı çok sevmem çünkü hiç samimi gelmezler önemli olan seni sen olduğun için seven destekleyen kişiler bulmandan geçiyor ya da onlar seni bir şekilde buluyor
Onaylı Üye
Tamamen kendin olmalısın kasılma.
- Konuyu başlatan
- #45
Beğenmenize sevindim
Onaylı Üye
çok onları pohpolama kendi hayatından çok bahsetmemeue çalıoş
Onaylı Üye
arda arkadaşımızın da yazdığı gibi bence de an meselesi bunlar seni gerçekten seven insanla bir şekilde ilişkin olur kendim olduğum için sevilmedim çoğu zaman ama hala kendim olmaya devam edeceğim seven sever sevmezse de sevmez evet yalnızım bu zor olabiliyor ama güçlendiriyor bizleri
Bu tür şeylerin en güzel ilacı GYM yapıştır gyme kaldır ağırlıkları ağırlıkların yükseldikçe özgüvenin de yükselecek masturbasyonu bırak testo oranların yükselsin özgüvenin iyice tavan yaptıktan sonra üstüne hiç uğraşmadan bu problemden kurtulduğunu göreceksin.
sosyalleşmeye calısmakta hata yapıyorsun insanlar boş kendine odaklanSelam arkadaşlar,
Lise son sınıfım, bu sene hayırlısıyla YKS'ye gireceğim. Benim sorunum şu:
Zamanında çok asosyal, donuk ve azıcık da enayi biriydim ve bundan dolayı sosyal ilişkilerimde başarılı olamıyordum. İnsanlar ya beni kullanıyor ya da sahtecikten arkadaş oluyorlardı. Böyle olduğumu fark etmem çok zamanımı aldı ama en sonunda yani bu yıl fark ettim.
Lise 3 başında okul değiştirdim ve bir koleje geçtim. Sınıfımız full kızdı ve ben daha erkeklerle sosyalleşemiyorken böyle olması beni sosyallikte önceki olduğumdan daha da geriye attı. Halbuki yeni okuluma geçmeden bir gün önce kendimi değiştirmeyi kabul edip gerçekten sosyal ve onların kafa yapısına uyan, sıkıca muhabbet yapmamaya çalışan biri olmaya karar vermiştim. Zaman geçtikçe onlara ısındım, okuldan 2-3 tane erkek arkadaşım olmuştu sınıftaki kızlar dışında. 11. sınıf 1. dönemim böyleydi.
Adeta her sabah okula gitmek için kalktığımda içimde o kadar büyük bir duygusal boşluk ve isteksizlik oluyordu ki zaman geçtikçe sosyalliğin ve arkadaşların işlevini acı bir şekilde öğrenmeye başladım. 11. sınıf 2. dönemimde daha da kararlıydım ve sınıf arkadaşlarım bende bir değişiklik olduğunu fark etmişlerdi. 90 kiloydum ve 1.83 boyundayım. Belki ne alaka diyebilirsiniz konuyla ama az sonra anlatacağım. Zaman geçtikçe artık ne kadar kararlı olsam da, ne kadar istekli olsam da sosyalleşmeye, bir türlü olmuyordu.
Bu sefer bir sevgilim olsun istedim ve biraz daha kızlarla ilgilenmeye başladım. 6 ayda hiçbir diyet yapmadan, ağır duygusal boşluk ve sosyal doyumsuzluktan 20 kg verdim ve 70 kiloya düştüm, inanılmaz bir fark oldu. Öğrendim ki gerçekten tipim de iyiymiş. Sonra karşı sınıftan bir kızı kursta aynı sınıfa denk düştüğümüzde gözüme kestirdim ve ben buna yürürüm derken bir bakmışım sevgilim olmuş. Başarmıştım, hayatımda ilk kez sevgilim olmuştu. Çok da güzel bir kızdı ve beni değerli hissettiriyordu. Seviyordu beni ama bir şey eksikti hâlâ ve hâlâ mutlu olamıyordum. Sosyalliğimden hâlâ doyum alamıyordum.
Sonra anladım ki benim gerçekten okulda samimi olabileceğim insanlar lazımdı yani benim cinsimden derdimi anlatabileceğim, bilgisayar oyunları oynayabileceğim ve birbirimize güvenebileceğim birileri lazımdı. Sonra 3-5 tane daha arkadaş edindim ama sadece arkadaşlığımız laftaydı;
Sadece birbirimizi gördüğümüzde selam veriyor, muhabbet açmaya çalıştığımda o muhabbet iki dakika anca sürüyordu. Bu arada aynı okulda olmadığımız çok fazla arkadaş var, onlarla hiçbir sıkıntım yok ama günde yaklaşık 10 saat geçirdiğin bir yerde okuldan da birileri lazım oluyor. Şu an da 12. sınıfım deneme ve sınav sonuçlarımdan memnunum. Sevgilimden ayrılalı 6 ay oldu. Yaz tatilinde okula gitmediğim için okul dışı arkadaşlarımla çok fazla sosyalleşme imkanım oldu. Sosyal becerilerim inanılmaz gelişti. Ama arkadaşlar hâlâ olmuyor.
Okuldan bir türlü adamakıllı oturup zaman geçirebileceğim bir kişi yok. Aslında biri var ama o da çok asosyal ve benim 11. sınıf halim gibi. Muhabbet bir yerde tıkanıyor haliyle. Sosyal ilişkilerim ve konuşmalarım gözle görülebilir derecenin çok üstünde gelişti ama olmuyor, okulda bir türlü arkadaşım olmuyor.
Şimdi sorum şu:
Ben nerde yanlış yapıyorum arkadaşlar? Komik ve eğlenceli bir insanım, okul dışı arkadaşlarımla vakit geçirmeye doyamıyorken kendi okulumda neden böyle sorunlar yaşıyorum? Çok da girişkenimdir. Bu arada anksiyetemi tek başıma yendim ve kendimde bir sorun olduğunu düşünmüyorum artık.
Buraya kadar okuduysanız gerçekten teşekkür ederim. Sadece bir yıldır içime kurt olan bir olay ve bitmek bilmiyor bu derdim. Yardımcı olacak şeyler yazarsanız sevinirim.
Edit: Aradan 1 ay geçti neredeyse ve hala aman aman arkadaşım olmadı. Arkadaşlar ben şunu öğrendim: Bu hayatta sakın kendiniz gibi bir arkadaş bulmaya çalışmayın. Çünkü insan kendine benzeyenleri pek sevmez. Bunu acı bir şekilde öğrendim ama şuan kendi kendime yetebilmeye çalışıyorum, aynı zamanda sorun bende değil gittiğim okuldaki kolej çocuklarıymış. Hepsi de parasıyla konuşuyor, birbiriniz anasına babasına sövüp gülüyorlar ve hiçbir şey yokmuş gibi davranıyorlar sonra. Samimiyetleri çok sahte ve herkes, bakın abartmıyorum okuldaki 500 kişiden 500'ü de popüler olmaya ve kendini öne çıkarmaya çalışıyor. Herkes ortamlarda lider ve baskın takılmaya çalışıyor. Dengeli bir muhabbet asla kuramıyorsunuz çünkü karşı taraf ile sürekli içinizde duygu savaşı veriyorsunuz ne kadar sözlerinize yansıtmasanız da. İtiraf etmeliyim ki devlet okulundan buraya geçtiğime azcık pişmanım. Gittiğim her okulda her mekanda kendimi sevdiren ben bu okulda 3 kişiyle anca takılabiliyorum. Şuan bu ülkede herkes serseri olanı seviyor. Karşılıklı saygı diye bir şey kalmamış. İyi günler efendim.
Ha bu arada psikolojik sorunları olanlar veya olduğunu düşünenler hiç çekinmeden benimle iletişime geçebilir.
DC: Harun-Harlem#7079
Süper Üye
şuan nasılsın iyi misinSelam arkadaşlar,
Lise son sınıfım, bu sene hayırlısıyla YKS'ye gireceğim. Benim sorunum şu:
Zamanında çok asosyal, donuk ve azıcık da enayi biriydim ve bundan dolayı sosyal ilişkilerimde başarılı olamıyordum. İnsanlar ya beni kullanıyor ya da sahtecikten arkadaş oluyorlardı. Böyle olduğumu fark etmem çok zamanımı aldı ama en sonunda yani bu yıl fark ettim.
Lise 3 başında okul değiştirdim ve bir koleje geçtim. Sınıfımız full kızdı ve ben daha erkeklerle sosyalleşemiyorken böyle olması beni sosyallikte önceki olduğumdan daha da geriye attı. Halbuki yeni okuluma geçmeden bir gün önce kendimi değiştirmeyi kabul edip gerçekten sosyal ve onların kafa yapısına uyan, sıkıca muhabbet yapmamaya çalışan biri olmaya karar vermiştim. Zaman geçtikçe onlara ısındım, okuldan 2-3 tane erkek arkadaşım olmuştu sınıftaki kızlar dışında. 11. sınıf 1. dönemim böyleydi.
Adeta her sabah okula gitmek için kalktığımda içimde o kadar büyük bir duygusal boşluk ve isteksizlik oluyordu ki zaman geçtikçe sosyalliğin ve arkadaşların işlevini acı bir şekilde öğrenmeye başladım. 11. sınıf 2. dönemimde daha da kararlıydım ve sınıf arkadaşlarım bende bir değişiklik olduğunu fark etmişlerdi. 90 kiloydum ve 1.83 boyundayım. Belki ne alaka diyebilirsiniz konuyla ama az sonra anlatacağım. Zaman geçtikçe artık ne kadar kararlı olsam da, ne kadar istekli olsam da sosyalleşmeye, bir türlü olmuyordu.
Bu sefer bir sevgilim olsun istedim ve biraz daha kızlarla ilgilenmeye başladım. 6 ayda hiçbir diyet yapmadan, ağır duygusal boşluk ve sosyal doyumsuzluktan 20 kg verdim ve 70 kiloya düştüm, inanılmaz bir fark oldu. Öğrendim ki gerçekten tipim de iyiymiş. Sonra karşı sınıftan bir kızı kursta aynı sınıfa denk düştüğümüzde gözüme kestirdim ve ben buna yürürüm derken bir bakmışım sevgilim olmuş. Başarmıştım, hayatımda ilk kez sevgilim olmuştu. Çok da güzel bir kızdı ve beni değerli hissettiriyordu. Seviyordu beni ama bir şey eksikti hâlâ ve hâlâ mutlu olamıyordum. Sosyalliğimden hâlâ doyum alamıyordum.
Sonra anladım ki benim gerçekten okulda samimi olabileceğim insanlar lazımdı yani benim cinsimden derdimi anlatabileceğim, bilgisayar oyunları oynayabileceğim ve birbirimize güvenebileceğim birileri lazımdı. Sonra 3-5 tane daha arkadaş edindim ama sadece arkadaşlığımız laftaydı;
Sadece birbirimizi gördüğümüzde selam veriyor, muhabbet açmaya çalıştığımda o muhabbet iki dakika anca sürüyordu. Bu arada aynı okulda olmadığımız çok fazla arkadaş var, onlarla hiçbir sıkıntım yok ama günde yaklaşık 10 saat geçirdiğin bir yerde okuldan da birileri lazım oluyor. Şu an da 12. sınıfım deneme ve sınav sonuçlarımdan memnunum. Sevgilimden ayrılalı 6 ay oldu. Yaz tatilinde okula gitmediğim için okul dışı arkadaşlarımla çok fazla sosyalleşme imkanım oldu. Sosyal becerilerim inanılmaz gelişti. Ama arkadaşlar hâlâ olmuyor.
Okuldan bir türlü adamakıllı oturup zaman geçirebileceğim bir kişi yok. Aslında biri var ama o da çok asosyal ve benim 11. sınıf halim gibi. Muhabbet bir yerde tıkanıyor haliyle. Sosyal ilişkilerim ve konuşmalarım gözle görülebilir derecenin çok üstünde gelişti ama olmuyor, okulda bir türlü arkadaşım olmuyor.
Şimdi sorum şu:
Ben nerde yanlış yapıyorum arkadaşlar? Komik ve eğlenceli bir insanım, okul dışı arkadaşlarımla vakit geçirmeye doyamıyorken kendi okulumda neden böyle sorunlar yaşıyorum? Çok da girişkenimdir. Bu arada anksiyetemi tek başıma yendim ve kendimde bir sorun olduğunu düşünmüyorum artık.
Buraya kadar okuduysanız gerçekten teşekkür ederim. Sadece bir yıldır içime kurt olan bir olay ve bitmek bilmiyor bu derdim. Yardımcı olacak şeyler yazarsanız sevinirim.
Edit: Aradan 1 ay geçti neredeyse ve hala aman aman arkadaşım olmadı. Arkadaşlar ben şunu öğrendim: Bu hayatta sakın kendiniz gibi bir arkadaş bulmaya çalışmayın. Çünkü insan kendine benzeyenleri pek sevmez. Bunu acı bir şekilde öğrendim ama şuan kendi kendime yetebilmeye çalışıyorum, aynı zamanda sorun bende değil gittiğim okuldaki kolej çocuklarıymış. Hepsi de parasıyla konuşuyor, birbiriniz anasına babasına sövüp gülüyorlar ve hiçbir şey yokmuş gibi davranıyorlar sonra. Samimiyetleri çok sahte ve herkes, bakın abartmıyorum okuldaki 500 kişiden 500'ü de popüler olmaya ve kendini öne çıkarmaya çalışıyor. Herkes ortamlarda lider ve baskın takılmaya çalışıyor. Dengeli bir muhabbet asla kuramıyorsunuz çünkü karşı taraf ile sürekli içinizde duygu savaşı veriyorsunuz ne kadar sözlerinize yansıtmasanız da. İtiraf etmeliyim ki devlet okulundan buraya geçtiğime azcık pişmanım. Gittiğim her okulda her mekanda kendimi sevdiren ben bu okulda 3 kişiyle anca takılabiliyorum. Şuan bu ülkede herkes serseri olanı seviyor. Karşılıklı saygı diye bir şey kalmamış. İyi günler efendim.
Ha bu arada psikolojik sorunları olanlar veya olduğunu düşünenler hiç çekinmeden benimle iletişime geçebilir.
DC: Harun-Harlem#7079
- Konuyu başlatan
- #52
İyiyim bro şuan. Bizim okuldaki insanlardaymış sıkıntı neyse ki kafa yapıma uyan birini buldum o da aynısnı düşünüyor
Ultra Üye
Hocam herkes buna benzer döneme girer çok takma oyun oyna geçer..
☾☆ Mustafa Kemal ATATÜRK ☆☽
Ultra Üye
Boşuna kafana takıyorsun hocam bu herkes de olan birşey zaman zaman akışına bırak sen sosyal biri olabilirsin ama her zaman herkes senin gibi olmayabilir yıldızınız uyuşmuyordur ama emin ol şuan ki dostlukların boş fazla takılma ilerde daha olgun insanlarla bu sorunu yaşamayacaksın
Üye
bence karşı tarafla iletişime geçerken bence kız da olsa erkekte olsa normal sakin iletişim kurmalıyız sonuçta bu dünya sadece 1 kişi için dönmüyor bu sorunun temeli bence en başta her neyse çok fazla asosyal olmakta sorun çok fazla sosyal olmakta sonuçta bu evreye geçsen bile mutlaka yalnız kendine vakit ayırmak isteyeceksin.
Ultra Üye
Reis hata zaten sosyalleşmeye çalışmanda sosyalleş ama abarmadan illa herkezin seni sevmesine gerek yok 4 tane arladaşın olsun ama karalterli olsun tüm okul arkadaşın olsa ne yazar aralarında her türlü insan olur yani takma kafan böyle şeyleri
Onaylı Üye
knk ortamı olan bir arkadaş bul yeter o sana yardımcı olur
- Yasaklandı
- #59
Banlı Üye
mantıklı dostum takma kafana ya uniye gittiginde cok arkadaşın olur gelici gecici hevesler. allah yolundan devam kardeşim namaz.
Onaylı Üye
ben 40 yaşındayım,senin benzer sorunlarını iş hayatımda,ofis arkadaşlarımla yaşıyorum..insan bazı ortamlarda daha girişken ve özgüvenli,bazı ortamlarda daha pasif olabilir..bir anımız bile bir anımıza uymuyor..tüm olaylar senin onları nasıl değerlendirdiğinden ibaret..enerjini yüksek tut,diğer insanların seni sevip sevmemesine takılmadan önce sen kendini sev...gerekli insanlar zamanla hayatında kalacaktır..gereksizler kalmasın zaten..çok popüler,herkesin sevdiği biri olmak zorunda değilsin.kendi yolunda ilerle yeter..ve inan o muhteşem gibi gördüğün insanların da benzer ya da farklı sorunları var..kendini daha iyi hissetmek için spor,meditasyon,kitap okuma gibi etkinliklerle kendine yoğunlaş derim..nacizane abla tavsiyeleri
- Durum
Benzer Konular
