Ultra Üye
aşlık her şeyi söylüyor gibi görünse de, "onlar" kim olduğunu merak ediyorsanız, işte ilginç hikayenin odak noktası burada. Bu "onlar", sizin aileniz, oda arkadaşınız veya her kimse olabilir. Bu hikayede daha önce duymadığım bir şey, bu yüzden ne yapabilecekleri konusunda hiçbir fikrim yok, sadece uyumak dışında... Onları gerçekten sakin tutan tek şey gibi görünüyor. Neden bahsettiğimi daha ayrıntılı bir şekilde anlatmama izin verin.
Bu durum son üç gecedir devam ediyor. İlk gece, ailemin bana şaka yaptığını düşündüm, bu yüzden fazla endişelenmedim. Ancak, geçen gece eşim tarafından saldırıya uğradıktan sonra...
İlk gece, karım Kelsey ve ikiz oğullarım Eric ve Erin için oldukça erken bir saatte uyuduk. Hepimiz odunları kesip hazırlayarak kışa hazırlık yaparken geç saatlere kadar dışarıda kaldık. Gece uyandığımda evde tuhaf bir sessizlik vardı. Sanki herkes gitmiş ve ben tek başıma evdeymişim gibi hissettim. Telefonumu aldım ve saate baktım, 1:09'du. Karımın uyuyup uyumadığını kontrol etmek için kafamı çevirdim ve yatağının boş olduğunu gördüm. Hemen yerimden kalktım ve etrafı kontrol etmeye başladım. Ev içi, oğlanların odasından gelen hol ışığı dışında karanlıktı ve yatak odasının kapısı açık bırakıldığı için koridorda üç farklı gölge görebildim.
"Kelsey?" sersemce seslendim.
Bu üç gölge, konuşmamla birlikte korkuyla sıçradı gibi göründü.
"Kels!" biraz daha yüksek sesle tekrarladım.
Bu sefer, ürperti hissettim, çünkü üç gölge birden bana doğru döndü. Bu tuhaf bir durumdu. Battaniyemi üzerimden fırlattım ve merakla araştırmam gerektiğini düşündüm. Midemde artan bir huzursuzluk hissiyle kapıya doğru sessizce yürüdüm. Kapıya geldiğimde etrafa göz gezdirdim ve gördüğüm şey tüylerimi diken diken etti. Kelsey ve çocuklar, oğlanların odasının önünde hareketsizce duruyorlardı. Ama şimdi doğrudan bana bakıyorlardı, her biri büyük ve rahatsız edici bir gülümsemeyle.
"Siz ne yapıyorsunuz?" Sordum, onların sadece benimle dalga geçtiğini düşündüm.
Şimdi düşününce, bu olayların hepsi bir şaka olamazdı. Sonuçta, uyanmadan bu kadar ani bir şekilde neden yataklarından kalkmışlardı?
Sorduğum soru üzerine, üç gölgenin birden hareket ettiğini gördüm, ve bu, işlerin ciddi bir hâl aldığı anlamına geliyordu. Bir korku hissi üzerime çöktü, ve terlemeye başladım. Tam bu sırada mikrodalga fırının saati birdenbire biplediğinde dehşetle bağırdım. Oğlanlar aniden döndü ve odalarına geri döndüler. Kelsey de aynı şekilde, yanımdan yürüyerek yatağa döndü. Sanki tüm bu süre boyunca uyuyorlarmış gibi davranmaya başladılar. Kafam karışmış bir şekilde yere geri döndüm ve telefonumdan saati kontrol ettim.
"Bu ne?" diye düşündüm, ne olduğunu anlayamamıştım.
Saat 1:10'du. Uyandığımdan beri sadece bir dakika geçmişti, bu mümkün değildi. En azından beş dakika geçmesi gerekiyordu. Yine de, Kelsey'e sabah bu konuyu açmayı planladım ve sarsıldım.
Ertesi sabah uyandığımda, her şey normale dönmüştü. Çocuklar, salonda oynuyorlardı ve Kelsey kahvaltı hazırlıyordu. Bacon ve yumurtaların kokusu burnuma geliyordu. Ayağa kalktım ve gülümseyerek yürüdüm, çünkü geçen geceki küçük şakaları hatırladım.
"Günaydın, çocuklar..." dedim.
Hepsi, yüzlerinde şaşkın bir ifadeyle bana baktı.
"Ne oldu?" diye sordum.
"Neyin nesi?" diye sordu Kelsey ters bir şekilde.
"Geçen gece? Hani koridorda dikilip bana gülmüştünüz?" dedim.
Hepsi bana tuhaf bir şekilde baktı.
"Şaka bile yapma böyle, Ryan. Korku hikayeleri beni gerçekten korkutur" dedi Kelsey.
"Baksana sen, gece ortasında beni korkutmayı başardın!" dedim.
"Bu arada, telefonun saatini nasıl 1:09'da durdurmaya başardınız? Bu gerçekten iyiydi!" dedim.
Tüm aile bana tuhaf bir şekilde bakıyordu, sonra birdenbire bağırmaya başladılar. Üzgün hissettim, onları korkutmuş gibi görünüyordum. Hâlâ ne olduğunu anlayamamıştım. Belki de hepsi bir şaka mıydı? Yoksa gerçekten hatırlamıyorlar mıydı? Her iki durumda da, bu geceki olayları açıklamam gerekiyordu. Eğer bu şakayı tekrarlamaya kalkarlarsa, onları yakalamak için bir kayıt yapmayı düşündüm.
Bu tuhaf olaylar hakkında düşünmeye başladım ve ne yapmam gerektiğini anladım. Yarın ne olacağını görmek için sabırsızlanıyordum. O gece, olayları tekrar yaşadım. Telefonumun saatinde bir şeyler değişmemişti, ve elektronik aletler donmuş gibiydi. Oğlanlar ve Kelsey tekrar koridorda duruyorlardı. Bu sefer daha yakındılar ve gözlerinin açık olduğunu gördüm.
Sürekli bir kabusun içindeymişim gibi hissettim. Ailemin ne yaptığını anlamaya çalışıyordum. Telefonum donmuştu ve ses kaydı alamadım. Sonra birden bana doğru büyük bir adım attılar ve geriye çekildim. Kelsey öne çıktı ve gözleri açıktı, bu durum beni gerçekten korkuttu. Sonra aniden yatakta büyük bir gürleme duydum ve sırtımda keskin bir acı hissettim.
Sonunda sesler kesildi ve sadece Kelsey'nin rahatsız edici nefes alışverişini işittim. Sonra nefes alışverişleri de durdu ve sessizlik odayı kapladı.
"Uyumadığını biliyorum..." hızlıca fısıldadı.
Sonra mikrodalga fırının bipsesi duyuldu ve televizyon eski haline döndü. Oğlanlar odalarına geri çekildi ve sessizlik hakim oldu.
Gelecekte ne olacağını düşünüyorum ve bir sonraki adımı tahmin etmeye çalışıyorum. Ailemi ve kendimi korumam gerekiyor. Bu tuhaf olaylar hakkında daha fazla düşünmeliyim ve bir plan yapmalıyım. Bu gece için bir şeyler düşünmeliyim, ama bunu yarın size anlatırım. Bana şans dileyin ve eğer bu konu hakkında herhangi bir fikriniz varsa, lütfen yardım etmekten çekinmeyin.
Bu durum son üç gecedir devam ediyor. İlk gece, ailemin bana şaka yaptığını düşündüm, bu yüzden fazla endişelenmedim. Ancak, geçen gece eşim tarafından saldırıya uğradıktan sonra...
İlk gece, karım Kelsey ve ikiz oğullarım Eric ve Erin için oldukça erken bir saatte uyuduk. Hepimiz odunları kesip hazırlayarak kışa hazırlık yaparken geç saatlere kadar dışarıda kaldık. Gece uyandığımda evde tuhaf bir sessizlik vardı. Sanki herkes gitmiş ve ben tek başıma evdeymişim gibi hissettim. Telefonumu aldım ve saate baktım, 1:09'du. Karımın uyuyup uyumadığını kontrol etmek için kafamı çevirdim ve yatağının boş olduğunu gördüm. Hemen yerimden kalktım ve etrafı kontrol etmeye başladım. Ev içi, oğlanların odasından gelen hol ışığı dışında karanlıktı ve yatak odasının kapısı açık bırakıldığı için koridorda üç farklı gölge görebildim.
"Kelsey?" sersemce seslendim.
Bu üç gölge, konuşmamla birlikte korkuyla sıçradı gibi göründü.
"Kels!" biraz daha yüksek sesle tekrarladım.
Bu sefer, ürperti hissettim, çünkü üç gölge birden bana doğru döndü. Bu tuhaf bir durumdu. Battaniyemi üzerimden fırlattım ve merakla araştırmam gerektiğini düşündüm. Midemde artan bir huzursuzluk hissiyle kapıya doğru sessizce yürüdüm. Kapıya geldiğimde etrafa göz gezdirdim ve gördüğüm şey tüylerimi diken diken etti. Kelsey ve çocuklar, oğlanların odasının önünde hareketsizce duruyorlardı. Ama şimdi doğrudan bana bakıyorlardı, her biri büyük ve rahatsız edici bir gülümsemeyle.
"Siz ne yapıyorsunuz?" Sordum, onların sadece benimle dalga geçtiğini düşündüm.
Şimdi düşününce, bu olayların hepsi bir şaka olamazdı. Sonuçta, uyanmadan bu kadar ani bir şekilde neden yataklarından kalkmışlardı?
Sorduğum soru üzerine, üç gölgenin birden hareket ettiğini gördüm, ve bu, işlerin ciddi bir hâl aldığı anlamına geliyordu. Bir korku hissi üzerime çöktü, ve terlemeye başladım. Tam bu sırada mikrodalga fırının saati birdenbire biplediğinde dehşetle bağırdım. Oğlanlar aniden döndü ve odalarına geri döndüler. Kelsey de aynı şekilde, yanımdan yürüyerek yatağa döndü. Sanki tüm bu süre boyunca uyuyorlarmış gibi davranmaya başladılar. Kafam karışmış bir şekilde yere geri döndüm ve telefonumdan saati kontrol ettim.
"Bu ne?" diye düşündüm, ne olduğunu anlayamamıştım.
Saat 1:10'du. Uyandığımdan beri sadece bir dakika geçmişti, bu mümkün değildi. En azından beş dakika geçmesi gerekiyordu. Yine de, Kelsey'e sabah bu konuyu açmayı planladım ve sarsıldım.
Ertesi sabah uyandığımda, her şey normale dönmüştü. Çocuklar, salonda oynuyorlardı ve Kelsey kahvaltı hazırlıyordu. Bacon ve yumurtaların kokusu burnuma geliyordu. Ayağa kalktım ve gülümseyerek yürüdüm, çünkü geçen geceki küçük şakaları hatırladım.
"Günaydın, çocuklar..." dedim.
Hepsi, yüzlerinde şaşkın bir ifadeyle bana baktı.
"Ne oldu?" diye sordum.
"Neyin nesi?" diye sordu Kelsey ters bir şekilde.
"Geçen gece? Hani koridorda dikilip bana gülmüştünüz?" dedim.
Hepsi bana tuhaf bir şekilde baktı.
"Şaka bile yapma böyle, Ryan. Korku hikayeleri beni gerçekten korkutur" dedi Kelsey.
"Baksana sen, gece ortasında beni korkutmayı başardın!" dedim.
"Bu arada, telefonun saatini nasıl 1:09'da durdurmaya başardınız? Bu gerçekten iyiydi!" dedim.
Tüm aile bana tuhaf bir şekilde bakıyordu, sonra birdenbire bağırmaya başladılar. Üzgün hissettim, onları korkutmuş gibi görünüyordum. Hâlâ ne olduğunu anlayamamıştım. Belki de hepsi bir şaka mıydı? Yoksa gerçekten hatırlamıyorlar mıydı? Her iki durumda da, bu geceki olayları açıklamam gerekiyordu. Eğer bu şakayı tekrarlamaya kalkarlarsa, onları yakalamak için bir kayıt yapmayı düşündüm.
Bu tuhaf olaylar hakkında düşünmeye başladım ve ne yapmam gerektiğini anladım. Yarın ne olacağını görmek için sabırsızlanıyordum. O gece, olayları tekrar yaşadım. Telefonumun saatinde bir şeyler değişmemişti, ve elektronik aletler donmuş gibiydi. Oğlanlar ve Kelsey tekrar koridorda duruyorlardı. Bu sefer daha yakındılar ve gözlerinin açık olduğunu gördüm.
Sürekli bir kabusun içindeymişim gibi hissettim. Ailemin ne yaptığını anlamaya çalışıyordum. Telefonum donmuştu ve ses kaydı alamadım. Sonra birden bana doğru büyük bir adım attılar ve geriye çekildim. Kelsey öne çıktı ve gözleri açıktı, bu durum beni gerçekten korkuttu. Sonra aniden yatakta büyük bir gürleme duydum ve sırtımda keskin bir acı hissettim.
Sonunda sesler kesildi ve sadece Kelsey'nin rahatsız edici nefes alışverişini işittim. Sonra nefes alışverişleri de durdu ve sessizlik odayı kapladı.
"Uyumadığını biliyorum..." hızlıca fısıldadı.
Sonra mikrodalga fırının bipsesi duyuldu ve televizyon eski haline döndü. Oğlanlar odalarına geri çekildi ve sessizlik hakim oldu.
Gelecekte ne olacağını düşünüyorum ve bir sonraki adımı tahmin etmeye çalışıyorum. Ailemi ve kendimi korumam gerekiyor. Bu tuhaf olaylar hakkında daha fazla düşünmeliyim ve bir plan yapmalıyım. Bu gece için bir şeyler düşünmeliyim, ama bunu yarın size anlatırım. Bana şans dileyin ve eğer bu konu hakkında herhangi bir fikriniz varsa, lütfen yardım etmekten çekinmeyin.
